นครเทียนเหอ จวนตระกูลซู
ภายในลานเรือนห้องสงบ กระดานหมากบนโต๊ะหินถูกฝุ่นจับจนทั่ว
ซูมู่หว่านถือหมากขาวเม็ดหนึ่งค้างอยู่กลางอากาศ ทว่าเนิ่นนานก็ยังไม่วางลง นางขมวดคิ้วเรียวงามแน่น จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สายตาเหลือบมองขอบฟ้าทางทิศเหนือเป็นระยะ
นับจากวันที่ลู่หยวนลากสังขารบาดเจ็บจากไป ก็ผ่านมาครบเจ็ดวันแล้ว
ตลอดเจ็ดวันนี้ นครเทียนเหอดูสงบเรียบร้อยภายนอก ทว่าภายในกลับมีกระแสคลื่นใต้น้ำเชี่ยวกรากถึงขีดสุด องค์รัชทายาทจ้าวเหิง ตระกูลขุนนางใหญ่ทั้งหลายในเมืองหลวง กระทั่งขุมกำลังยุทธภพบางแห่งที่ซ่อนตัวลึกล้ำ สายตาสอดแนมนับไม่ถ้วนต่างรายล้อมจวนตระกูลซูไว้แน่นหนา ราวกับฉลามที่ได้กลิ่นคาวเลือด
พวกเขาล้วนกำลังรอ
รอข่าวว่าบุรุษผู้เผาผลาญอายุขัยจนหมดสิ้น จะสิ้นเรี่ยวแรงและล้มลงอย่างแท้จริง
เมื่อถึงตอนนั้น งานเลี้ยงนองเลือดที่แย่งชิง “หยกหัวใจมังกร” และ “กระดูกมังกร” ก็จะปะทุขึ้นในทันที
“ท่านอาจารย์ ท่านไม่หลับไม่นอนมาถึงเจ็ดวันแล้ว”
ลู่ฉิงประคองชามโจ๊กใส เดินมาหาซูมู่หว่าน ใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยความกังวล
ซูมู่หว่านได้สติ ฝืนยิ้มออกมา กำลังจะเอ่ยปาก
ทันใดนั้น รูม่านตาของนางหดวูบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน
กลางลานเรือนมีคนผู้หนึ่งปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ
คนผู้นั้นสวมชุดรัดกุมสีทองคล้ำ รูปร่างสูงสง่าตรงแน่วราวทวน เส้นผมดำพลิ้วไหวทั้งที่ไร้สายลม เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ท่วงท่าสงบนิ่งดุจขุนเขา ทว่ากลับให้ความรู้สึกราวกับเป็นศูนย์กลางสูงสุดของฟ้าดินผืนนี้
คนผู้นั้นก็คือลู่หยวน
จิตใจของซูมู่หว่านพลันปั่นป่วนดุจคลื่นยักษ์ซัดโหม