ณ จุดที่หมัดทั้งสองปะทะกัน เวลาเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ความตะลึงบนใบหน้าของขุนพลปีศาจถูกแทนที่ด้วยโทสะอันเกรี้ยวกราดอย่างรวดเร็ว
กระดูกของมนุษย์ตัวจ้อยตรงหน้า กลับแข็งยิ่งกว่าแร่เหล็กดำที่มันใช้ลับเขี้ยวเสียอีก
“โฮก—!”
เสียงคำรามสะเทือนโสตประสาทปะปนกับลมคลุ้งกลิ่นคาว พัดกวาดเลียบพื้นไปทั่วบริเวณ
หลี่ซิ่นซึ่งคอยวนเวียนอยู่ริมสนามรบมาโดยตลอด ขยับตัวแล้ว
เขาฉวยจังหวะได้อย่างแยบยลยิ่ง เป็นช่วงที่ขุนพลปีศาจเพิ่งใช้พลังเก่าไป พลังใหม่ยังไม่ทันก่อเกิด จิตใจทั้งหมดล้วนถูกลู่หยวนดึงดูดไปชั่วขณะพอดี
แสงดาบอันเจิดจ้าสายหนึ่งปรากฏขึ้นตรงท้ายทอยของขุนพลปีศาจอย่างเงียบงัน ประหนึ่งสายฟ้าที่แลบวาบกลางราตรี
หลี่ซิ่นหลอมรวมร่างเข้ากับดาบซิ่วชุนเป็นหนึ่งเดียว พลังคุ้มกายขั้นปรมาจารย์ทั้งหมดควบแน่นอยู่บนคมดาบ ไม่มีพลังรั่วไหลออกมาแม้แต่น้อย
ดาบนี้คือแก่นแท้แห่งการฝึกฝนตลอดชีวิตของเขา
“ฉัวะ!”
คมดาบฟันเข้าเนื้อหนังของขุนพลปีศาจได้สำเร็จ
ขนยาวสีดำถูกฟันขาด หนังเหนียวแกร่งถูกกรีดเปิด
แล้วคมดาบก็หยุดชะงัก
คมดาบแทงลึกเข้าไปได้เพียงสามชุ่น ก็ถูกเส้นใยกล้ามเนื้อที่เหนียวแน่นยิ่งกว่าหนีบไว้แน่น ไม่อาจรุกคืบเข้าไปได้อีก
สีหน้าหลี่ซิ่นแปรเปลี่ยนฉับพลัน
ขุนพลปีศาจหันขวับกลับมา ดวงตารูม่านตั้งสีเหลืองหม่นคู่นั้นเต็มไปด้วยแววเยาะเย้ยและโหดเหี้ยม
มันถึงกับคร้านจะใช้มือ เพียงเกร็งกล้ามเนื้อคออันหนาใหญ่บิดขยี้อย่างฉับพลัน
“เคร้ง!”
เสียงคมกังวานดังขึ้น ดาบซิ่วชุนในมือหลี่ซิ่น—ศาสตราระดับยอดเยี่ยมขั้นเหลืองที่อยู่เคียงข้างเขามากว่าสิบปี หลอมจากเหล็กกล้าชั้นดีนับร้อยครั้งผสมกับเหล็กเย็น—หักสะบั้นกลางคันในทันที!
พลังมหาศาลสายหนึ่งสะท้อนกลับมาตามดาบหัก หลี่ซิ่นราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบ กระอักเลือดออกมาเต็มปาก ร่างลอยละลิ่วถอยหลัง
ขณะที่ขุนพลปีศาจกำลังจะหันไปไล่ล่าและตบแมลงวันน่ารำคาญตัวนี้ให้ตายสนิท จู่ ๆ มันก็รู้สึกถึงเสียง “กร๊อบแกร๊บ” ถี่กระชั้นชวนเสียวฟันจากหมัดขวาที่เพิ่งปะทะกับลู่หยวน