ส่วนลึกของภูเขาดำ หิมะทับถมสูงถึงเข่า
สายลมพัดผ่านป่าต้นเบิร์ชไร้ใบ ส่งเสียงหวีดหวิวบาดหู
หลี่ซิ่นยกมือซ้ายขึ้น
กองกำลังนับร้อยหยุดฝีเท้าพร้อมกัน แม้แต่เสียงหายใจก็ยังจงใจกดให้เบาลง
รอยเท้าขนาดมหึมาทอดยาวไปบนพื้นหิมะ แต่ละรอยยาวถึงสองฉื่อ จมลึกลงไปในดินเยือกแข็ง ขอบรอยมีเกล็ดน้ำแข็งสีแดงคล้ำเกาะอยู่
“อยู่ข้างหน้า” หลี่ซิ่นชักดาบซิ่วชุนออกมา สันดาบสะท้อนประกายเย็นเยียบใต้แสงสลัวบนพื้นหิมะ
เบื้องหน้ามีหน้าผาสองแห่งขนาบหุบเขารอยแยกกว้างใหญ่ไว้
ปลายสุดของหุบเขามีถ้ำหินธรรมชาติสีดำมืดตั้งอยู่
กองสิ่งของตรงปากถ้ำสูงเป็นเนินเขา ทว่าสิ่งที่กองทับกันอยู่มิใช่ก้อนหิน หากเป็นกระดูกนับไม่ถ้วน
มีทั้งกะโหลกวัวและแพะ อาวุธที่หักสะบั้น และที่มากกว่านั้นคือแขนขากับซี่โครงของมนุษย์
เศษผ้าขาดวิ่นห้อยอยู่บนกระดูกแหลม ปลิวไหวตามสายลม
กลิ่นคาวฉุนปนกลิ่นเนื้อเน่าเหม็นคลุ้งพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
ในหมู่ผู้บำเพ็ญอิสระสิบห้าคนที่อยู่ท้ายขบวน มีสามคนหน้าซีดเผือด ค่อย ๆ ถอยหลังไปครึ่งชุ่น
หลังมือที่กำดาบไว้มีเหงื่อเม็ดเล็กผุดพราว
ลู่หยวนเดินอยู่ท้ายสุดของฝูงชน สายตากวาดผ่านกระดูกสีขาวเหล่านั้น ก่อนจะทอดไปยังส่วนลึกของถ้ำหิน
สมุทรวาฬเร้นลับในร่างของเขาสงบนิ่งไร้ระลอก พลังแท้ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณด้วยวิถีที่แน่นอน
เสียงเคี้ยวดังขึ้นจากความมืด เสียงนั้นแสบแก้วหูอย่างยิ่ง เป็นเสียงเขี้ยวใหญ่บดขยี้กระดูกแข็งจนแหลกละเอียด
พร้อมเสียงหอบหายใจหนักหน่วง เงาดำมหึมาร่างหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนออกจากถ้ำหิน
มันสูงถึงสองจั้ง ทั่วร่างปกคลุมด้วยขนยาวสีดำดุจเข็มเหล็ก
บนศีรษะมีเขาสั้นงอโค้งคู่หนึ่ง ขากรรไกรยื่นออกมา ด้านในฟันแหลมคมเรียงเกไม่เป็นระเบียบมีไส้สีแดงสดห้อยอยู่ครึ่งท่อน