โกดังธัญพืชทางใต้ของเมืองถูกทิ้งร้างมาอย่างน้อยสามปีแล้ว
กำแพงลานพังไปครึ่งหนึ่ง ประตูไม้เอียงล้มอยู่บนพื้นจนตะไคร่ขึ้นเต็ม วัชพืชแทรกตัวขึ้นมาตามร่องหิน ต้นที่สูงที่สุดสูงถึงเอว
ลู่หยวนร่อนลงกลางลาน ไร้สุ้มเสียงแม้แต่น้อย
ใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน
ไม่ใช่ลม ไม่ใช่การเคลื่อนไหวของเส้นชีพจรปฐพี หากเป็นแรงสั่นสะเทือนความถี่ต่ำที่มีผู้สร้างขึ้น จังหวะสม่ำเสมอประหนึ่งเสียงหัวใจเต้น
ในอากาศมีกลิ่นอายจาง ๆ สนิมเหล็กปะปนกับเนื้อเน่า คนทั่วไปคงไม่ได้กลิ่น แต่ประสาทสัมผัสของเขาไม่ใช่ของคนธรรมดา
เขาย่อตัวลง วางฝ่ามือแนบพื้น
ต้นกำเนิดแรงสั่นอยู่ตรงใต้เท้า ลึกลงไปราวสิบจั้ง
มุมโกดังธัญพืชมีไหแตกกับแผ่นไม้ผุพังกองอยู่ ลู่หยวนย้ายข้าวของออก เผยให้เห็นประตูกลหินที่ฝังอยู่บนพื้น ขอบแผ่นหินมีรอยขัดถูใหม่ ๆ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งถูกเปิดปิดอยู่บ่อยครั้ง
เขายกแผ่นหินขึ้นด้วยมือเดียว แล้วโยนไปไว้ด้านข้าง
ทางเดินแคบทอดลึกลงไป ผนังทั้งสองด้านสลักลวดลายสีแดงคล้ำไว้เต็มไปหมด
ไม่ใช่สี หากเป็นเลือด
ยิ่งไปกว่านั้น ลวดลายเหล่านั้นยังเคลื่อนไหว เชื่องช้าคืบคลาน ราวกับเส้นเลือดที่ฝังอยู่ในผนังหินยังมีชีวิต
ลู่หยวนเดินลงไป
ยิ่งลึกลงไป กลิ่นคาวยิ่งเข้มข้น ทางเดินเลี้ยวสองครั้ง ความลาดชันพลันเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน ก่อนจะสิ้นสุดลงตรงซุ้มประตูหิน
เบื้องหลังประตูคือพื้นที่ใต้ดินขนาดมหึมา
มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกินสามสิบจั้ง พื้นทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยค่ายกลสีเลือด ลวดลายค่ายกลแผ่รัศมีออกจากแท่นหินสีดำตรงกลาง ถักทอแน่นขนัดประหนึ่งใยแมงมุม
ปลายลวดลายค่ายกลทุกเส้นเชื่อมต่อกับเสาเหล็กต้นหนึ่ง
บนเสาเหล็กมีคนถูกมัดอยู่
เสาเหล็กสี่สิบเจ็ดต้น คนสี่สิบเจ็ดคน มีทั้งชายหญิง เด็กและคนชรา ใบหน้าซีดเทา ผิวหนังแห้งเหี่ยวแนบติดกระดูก ทรวงอกขยับขึ้นลงแผ่วเบา—ยังมีชีวิตอยู่ แต่พลังชีวิตกำลังถูกค่ายกลสูบกลืนไปทีละน้อย
ลู่หยวนกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนสายตาจะหยุดลงที่แท่นหินกลางค่ายกล
ศิลาวิญญาณระดับกลางสามก้อนฝังอยู่บนนั้น คอยมอบพลังงานไม่ขาดสาย
เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นหิน แล้วย่อตัวพิจารณารอยสลักบนศิลาวิญญาณ
ลายมังกร
เครื่องหมายเฉพาะของคลังหลวง