ภายในโถงชุมนุมผู้กล้า กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นจนแทบสลายไม่ออก
ลู่หยวนไม่แม้แต่จะปรายตามองซากศพและแขนขาที่กระจัดกระจายทั่วพื้น สายตาของเขาจับจ้องร่างเกาเผิงที่นอนแน่นิ่งอ่อนปวกเปียกราวกับโคลน
เขาก้าวเข้าไปหาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนล้วงมือเข้าไปค้นเสื้อคลุมแพรหรูหราของเกาเผิง
ตั๋วเงินหลายใบ ใบละหมื่นตำลึง ถุงเงินประณีตใบหนึ่ง ภายในบรรจุไข่มุกทะเลตะวันออกเนื้ออิ่มเอิบกว่าสิบเม็ด
【ตรวจพบทรัพย์สินที่สามารถเติมได้ ต้องการแลกเปลี่ยนหรือไม่?】
“แลกเปลี่ยน”
ลู่หยวนพึมพำในใจ
เขาไม่หยุดมือ แล้วเดินไปหาร่างปรมาจารย์แซ่หวังที่ถูกเขาฟันหัวขาดด้วยดาบ
ทรัพย์สมบัติของปรมาจารย์ย่อมมากกว่าพวกโจรเหล่านี้อยู่แล้ว
หลังจากกวาดค้นอยู่ครู่หนึ่ง ตั๋วเงินอีกกว่าหนึ่งแสนตำลึงกับใบไม้ทองคำกระจัดกระจายจำนวนหนึ่งก็ตกมาอยู่ในมือ
【ทรัพย์สิน: เงิน 320,000 ตำลึง แลกเปลี่ยนเป็นแต้มคุณสมบัติ 3,200 แต้มทั้งหมดแล้ว】
เสียงแจ้งเตือนของระบบวาบผ่านไป ยอดแต้มคุณสมบัติของลู่หยวนขยับขึ้นเล็กน้อย
เงินแค่นี้ยังไม่พอ
สายตาของเขากวาดมองทั่วโถงชุมนุมผู้กล้าที่เละเทะราวกับพรานช่ำชองกำลังสำรวจพื้นที่ล่า
ในฐานะที่นี่เป็นฐานที่มั่นซึ่งเขากวาดล้างจนสิ้นซาก คลังสมบัติของหัวหน้าโจรย่อมไม่อาจมีเพียงของที่ติดตัวอยู่เท่านี้
ท้ายที่สุดสายตาของเขาก็หยุดลงที่เก้าอี้ตัวใหญ่บุหนังเสือ ซึ่งเกาเผิงล้มลงอยู่ข้าง ๆ
เขาเดินเข้าไปหา แล้วถีบเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งหนักอึ้งจนแหลกกระจาย
แผ่นศิลาเขียวใต้เก้าอี้ส่งเสียงทึบต่างจากบริเวณอื่น
ลู่หยวนงอนิ้ว เคาะแผ่นศิลาเบา ๆ
พลังจาก【พลังระเบิดระยะประชิดถล่มขุนเขา】แผ่ซึมเข้าไป รอยร้าวคล้ายใยแมงมุมพลันปรากฏเต็มแผ่นศิลาแข็งแกร่ง เขายกมันขึ้นอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นปากหลุมมืดสนิทกับบันไดหินทอดลงสู่ใต้ดิน