จวนตระกูลซู ห้องสงบ
กระแสพลังวิญญาณที่หมุนวนอยู่กลางอากาศเพิ่งสงบลง ทว่าสีหน้าเคร่งเครียดของซูมู่หว่านกับหลี่ซิ่นกลับยิ่งหนักอึ้งกว่าตอนที่ลู่หยวนฝืนหลอมรวมวิชาเมื่อครู่เสียอีก
“หอเทียนจี...” ซูมู่หว่านใช้นิ้วคีบบัตรเชิญสีดำทองอันเรียบลื่น คิ้วงามขมวดเข้าหากัน “หอนี้ไม่เคยข้องเกี่ยวกับความขัดแย้งในโลกสามัญ ทั้งยังติดต่อซื้อขายข่าวสารกับบุคคลระดับสูงสุดของราชวงศ์และสำนักต่าง ๆ เท่านั้น พวกเขาลึกลับยากหยั่งถึง ทั้งยังมีวิธีการเหนือธรรมดา บัตรเชิญนี้สามารถลอบผ่านด่านตรวจลับของเจ้าเข้ามาได้โดยไร้สุ้มเสียง เพียงเท่านี้ก็เพียงพอจะบอกได้แล้วว่าอำนาจเบื้องหลังพวกเขาน่าสะพรึงกลัวเพียงใด”
นางหันไปมองหลี่ซิ่น น้ำเสียงหนักแน่น “นี่ไม่ใช่แค่การล้างแค้นในยุทธภพอีกต่อไป แต่เป็นกับดัก เป็นตาข่ายฟ้าดินที่วางล้อมลู่หยวน โดยใช้ใต้หล้าเป็นกระดานหมาก”
สีหน้าของหลี่ซิ่นย่ำแย่ไม่ต่างกัน เส้นเลือดบนหลังมือที่กำด้ามดาบปูดโปนขึ้นมา
ในฐานะองครักษ์เสื้อแพรระดับไป่ฮู่ เขารู้ดีเสียยิ่งกว่าใครว่าชื่อ ‘หอเทียนจี’ ทั้งสามคำนี้มีน้ำหนักเพียงใด นั่นคือองค์กรต้องห้ามที่แม้แต่องครักษ์เสื้อแพรก็ไม่มีสิทธิ์สืบสวน
“ท่านลู่” หลี่ซิ่นลดเสียงลง “ข้าน้อยเห็นว่าเบื้องหลังเรื่องนี้ต้องเป็นราชวงศ์ร่วมมือกับสี่สำนักใหญ่แน่นอน ศึกที่เทือกเขาสันหลังมังกรทำให้พวกเขาสูญเสียอย่างหนัก แม้ต่อหน้าจะไม่กล้าลงมืออีก จึงอาศัยหอเทียนจีสร้างกับดักสังหารนี้ขึ้นมา การเดินทางครั้งนี้ ท่านไปไม่ได้เด็ดขาด!”