เขตเมืองชั้นใน หอเมามายเซียน
ภายในห้องฟังคลื่น กลิ่นกำยานลอยอวลเป็นสาย
คุณชายฉินนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน นิ้วมือเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบ ๆ อาหารและสุราตรงหน้าเย็นชืดไปนานแล้ว
เด็กรับใช้ชุดเขียวที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาก้มมือแนบกาย ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
จากยามเที่ยงสามเค่อจนถึงตอนนี้ ใกล้พลบค่ำแล้ว แต่ทางหลวงกลับไม่มีเสียงปะทะกันดังมาแม้แต่น้อย
ยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์สองคน ทหารรักษาเมืองชั้นยอดห้าสิบคน เป้าหมายยังเป็นผู้บำเพ็ญขงจื๊อขั้นขัดเกลาตน ผู้แบกรับโชคชะตาแห่งราชวงศ์
ไม่ต้องพูดถึงจอมยุทธ์ที่เพิ่งเข้าสู่ขั้นรวมปราณ ต่อให้ยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ผู้มีชื่อเสียงมานานลงมือเอง ก็ยังต้องออกแรงอยู่บ้าง เสียงต่อสู้ที่เกิดขึ้นย่อมดังสะเทือนไปครึ่งนครศิลาดำ
เมื่อไม่มีความเคลื่อนไหว โดยมากก็หมายถึงเรื่องเดียว—ภารกิจล้มเหลวแล้ว
“คุณชาย จะให้...” เด็กรับใช้เอ่ยเสียงเบา อยากถามว่าจะเริ่มแผนสำรองหรือไม่
คุณชายฉินยกมือห้ามเขา
“รออีกหน่อย”
เขาเชื่อมั่นว่าสายตาของตนย่อมไม่ผิดพลาดในการมองคน
ชายหนุ่มที่ชื่อ ลู่หยวน ผู้นั้น ซ่อนสัตว์ร้ายที่ไม่สมควรอยู่ในบ่อน้ำแห่งนี้ไว้ในดวงตา
ในตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเคาะ
“เข้ามา”
ประตูเปิดออก ลู่หยวนเดินเข้ามา เสื้อผ้าฝ้ายธรรมดาบนกายยังคงสะอาดไร้ฝุ่นผง
เขาปิดประตูตามหลัง แล้วโยนก้อนกลม ๆ ที่ห่อด้วยผ้าหยาบลงบนโต๊ะอย่างส่ง ๆ