เมื่อลู่หยวนออกจากหอเมามายเซียน ความจอแจและคึกคักของเขตเมืองชั้นในก็ราวกับไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย
เขาไม่ได้รีบกลับบ้าน แต่แวะอ้อมไปยังร้านขนมบนถนนใต้ ซื้อขนมกุ้ยฮวาที่ลู่ฉิงชอบกินที่สุดมาหนึ่งห่อ แล้วแวะร้านข้าง ๆ ชั่งเกาลัดเคลือบน้ำตาลที่เพิ่งคั่วใหม่มาครึ่งชั่ง
เขาหอบของกินที่ยังร้อนกรุ่นกลับมายังเรือนเล็ก เปิดประตูเข้าไปก็เห็นลู่ฉิงนั่งอยู่บนม้านั่งหินกลางลาน อาศัยแสงอาทิตย์ยามเย็นฝึกคัดอักษรอย่างตั้งอกตั้งใจ ทีละขีดทีละเส้น
“พี่ชาย กลับมาแล้วหรือ!”
เมื่อเห็นลู่หยวน ลู่ฉิงก็วางพู่กันลงทันที ก่อนจะพุ่งเข้ามาหาอย่างร่าเริงราวกับนกน้อย
“ซื้อของที่เจ้าชอบมาให้”
ลู่หยวนยื่นห่อกระดาษน้ำมันให้นาง ใบหน้าเผยความอ่อนโยนที่ไม่เคยแสดงออกยามอยู่นอกบ้าน
สองพี่น้องกินมื้อเย็นด้วยกันในลานบ้าน จากนั้นลู่หยวนยังช่วยลู่ฉิงทบทวนบทเรียนอยู่ครู่หนึ่ง จนดึกดื่นจึงกล่อมนางเข้านอน
เมื่อกลับถึงห้องของตน เขาก็ปิดประตู
เสียงอึกทึกภายนอกทุกอย่าง รวมถึงเสียงหัวเราะร่าเริงของน้องสาว ล้วนถูกกั้นไว้อีกฟากของบานประตูที่ปิดลง
ลู่หยวนนั่งขัดสมาธิ ลมหายใจของเขาพลันเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นลึกล้ำในชั่วพริบตา
เขาหยิบตั๋วเงินใหม่เอี่ยมกองนั้นออกมาทั้งหมด โดยไม่อาลัยแม้แต่น้อย
“ระบบ เติมเงินทั้งหมด”
【ติ๊ง! เติมเงิน 1,000,000 ตำลึงเงินสำเร็จ!】
【ทรัพย์สิน: 70,000 ตำลึงเงิน】
【แต้มคุณสมบัติ: 1,825,842 + 1,000,000 = 2,825,842】
เมื่อเห็นแต้มคุณสมบัติบนหน้าต่างพุ่งขึ้นจนเกือบ 3 ล้าน ลู่หยวนก็ไร้ความรู้สึกใด ๆ