จวนเจ้าเมือง ห้องประชุม
บรรยากาศกดดันเสียจนราวกับบีบน้ำออกมาได้
บุรุษสองคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ คนหนึ่งสวมเครื่องแบบขุนนางของหัวหน้ามือปราบใหญ่แห่งหน่วยหกประตู ใบหน้าเคร่งขรึมเด็ดเดี่ยว นิ้วมือคลึงด้ามดาบตรงเอวไม่หยุด
อีกคนเป็นผู้บังคับการร้อยนายแห่งองครักษ์เสื้อแพร สวมชุดปลาบินสีดำสนิท สีหน้าเย็นชา นั่งตัวตรงสง่าผ่าเผย
“ข้าดูสำนวนคดีของป้อมตระกูลจางแล้ว”
โจวทง หัวหน้ามือปราบใหญ่แห่งหน่วยหกประตูเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงแหบพร่า “คนทั้ง 326 คน ไม่มีผู้ใดรอดชีวิต ที่เกิดเหตุไม่พบร่องรอยการต่อสู้ ดูคล้าย...การสังหารหมู่ฝ่ายเดียวมากกว่า”
“พ่อค้าที่รอดชีวิตคนนั้นเสียสติไปแล้ว” หลี่ซิ่น ผู้บังคับการร้อยนายแห่งองครักษ์เสื้อแพรกล่าวสั้นกระชับ “พร่ำพูดอยู่ประโยคเดียวว่า ‘สัตว์ประหลาดขนดำ!’”
โจวทงขมวดคิ้วแน่น “ปีศาจมาร แถมยังเป็นขุนพลปีศาจที่มีพลังอย่างน้อยเทียบเท่าขั้นรวมช่องปราณ สิ่งนี้...พวกเราไม่มีใครเคยรับมือมาก่อน”
ในเมืองหลวง พวกเขาเชี่ยวชาญการสอบสวน จับกุม และลอบสังหาร
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่มีอยู่เพียงในบันทึกโบราณ ประสบการณ์ที่ผ่านมาแทบไร้ประโยชน์
หลี่ซิ่นยกถ้วยชาขึ้น แต่ไม่ได้ดื่ม เพียงมองไอสีขาวที่ลอยกรุ่น “เมืองถูกปิดล้อมแล้ว แต่ความตื่นตระหนกยังระงับไม่อยู่ หากมันบุกเข้าเมือง หัวของพวกเราสองคนก็คงไม่พอให้ฝ่าบาทตัด”
โจวทงหันไปมองเขา “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“เปิดคลังหลวง ติดประกาศราชโองการ ตั้งรางวัลสูง”