หอเมามายเซียน
หนึ่งในหอสุราระดับสูงสุดของเขตชั้นใน ผู้ที่มีห้องส่วนตัวอยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนมั่งมีหรือไม่ก็สูงศักดิ์
เด็กหนุ่มชุดเขียวหยุดอยู่หน้าห้องส่วนตัวบนชั้นเจ็ด ซึ่งมีชื่อว่า «ฟังคลื่น» ก่อนจะเปิดประตูอย่างนอบน้อม แล้วเบี่ยงกายให้ลู่หยวนเข้าไปก่อน
«คุณชาย ลู่คุณชายมาถึงแล้วขอรับ»
ภายในห้องเงียบสงัด ไม่มีเครื่องประดับหรูหรา มีเพียงโต๊ะไม้จื่อถานตัวหนึ่งตั้งอยู่ริมหน้าต่าง บนโต๊ะมีชุดน้ำชากระเบื้องเคลือบสีเขียวอันประณีต ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา
ชายหนุ่มในชุดแพรสีขาวนวลนั่งอยู่ริมหน้าต่าง
เขาไม่ได้หันกลับมา เพียงยกถ้วยชาขึ้น เป่าฟองชาบนผิวเบา ๆ ท่วงท่าสงบนิ่งไม่รีบร้อน
สายตาของลู่หยวนจับจ้องไปยังชายผู้นั้น
อีกฝ่ายดูมีอายุเพียงยี่สิบต้น ๆ ใบหน้าหล่อเหลา ทว่าบุคลิกสง่างามเหนือกว่าพวกคุณชายเสเพลอย่างลู่เทามากนัก
ในตัวเขามีความสุขุมของผู้ครองอำนาจมาเนิ่นนาน ราวกับทุกสิ่งล้วนอยู่ในกำมือ
«นั่งสิ»
ในที่สุดชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงอบอุ่น ฟังไม่ออกว่ากำลังยินดีหรือขุ่นเคือง
ลู่หยวนไม่เกรงใจ นั่งลงตรงข้ามแล้วถามทันทีว่า «ท่านเป็นใคร?»
«ข้าแซ่ฉิน»
คุณชายฉินเลื่อนถ้วยชาร้อนที่เพิ่งชงเสร็จไปตรงหน้าลู่หยวน ก่อนหันมามองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์
สายตาของเขาสงบนิ่งดุจสายน้ำ ทว่าราวกับมองทะลุจิตใจผู้คนได้
«ข้าชอบลงทุน» คุณชายฉินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ «โดยเฉพาะลงทุนกับคนที่น่าสนใจอย่างคุณชายลู่»
«สยบสิบสามสำนักนอกเมืองได้ในคืนเดียว เผชิญหน้ากับคนตระกูลลู่ก็ลงมือทันที» มุมปากของเขาแต้มรอยยิ้มจาง ๆ «ข้าชื่นชมอัจฉริยะอย่างคุณชายลู่ยิ่งนัก»