เจ้าหน้าที่ติงหันไปพูดกับถงเฉิงต๋า “ได้ยินมาว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเกิดไฟป่าขึ้นกะทันหันที่จวนชิงโจว ไม่แน่ว่าเสือกับหมีพวกนี้อาจถูกไฟป่าบีบให้ออกมาก็ได้ เส้นทางข้างหน้าของพวกเจ้า พยายามใช้ทางหลวงหลวงให้มากหน่อยเถอะ”
“ขอบคุณพี่ติงที่เตือนขอรับ”
หลังส่งเจ้าหน้าที่ติงกลับไปแล้ว ถงเฉิงต๋าก็หยิบตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงยื่นให้เถ้าแก่ร้าน
“เถ้าแก่ ตามที่ตกลงกันไว้เมื่อครู่ หากการค้าครั้งนี้สำเร็จ ข้าจะแบ่งให้ท่านหนึ่งส่วนสิบ นี่เป็นส่วนของท่าน”
เถ้าแก่รีบโบกมือ “โธ่ เรื่องนี้ข้าทำได้ไม่ดี เกือบทำให้พวกท่านเดือดร้อนอีก ตั๋วเงินนี่ข้ารับไว้ไม่ได้ รับไว้ไม่ได้เด็ดขาด!”
“เป็นสิ่งที่ท่านสมควรได้ ก็รับไว้เถอะ!”
ถงเฉิงต๋ายัดตั๋วเงินใส่อ้อมอกเถ้าแก่โดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “ท่านเองก็ระวังตัวไว้ให้มาก เกรงว่าคุณหวังจะไม่ยอมรามือง่าย ๆ”
เมื่อเห็นดังนั้น เถ้าแก่จึงจำต้องรับตั๋วเงินไว้ แล้วสั่งเสี่ยวเอ้อร์ให้นำถุงน้ำทั้งหมดในร้านออกมาล้างให้สะอาด เติมน้ำให้เต็ม แล้วเอาไปให้พวกเขาใช้ระหว่างทาง
หมอเทวดาไฉยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเจือแววเยาะเย้ย
ถงเฉิงต๋าเข้าไปขอบคุณหมอเทวดาไฉอีกครั้ง “ข้ารู้ว่าหมอเทวดาไฉมีคุณธรรมสูงส่ง ไม่เห็นแก่เงินทอง เช่นนั้นข้าขอมอบดีหมีและอุ้งตีนหมีให้ท่านก็แล้วกัน”
ดวงตาของหมอเทวดาไฉเป็นประกายขึ้นมาทันที สีหน้าพลันแจ่มใส “เจ้าพูดเองนะ คำไหนคำนั้น!”
“อาหารพร้อมแล้ว มากินข้าวกันได้!”
เถ้าแก่เนี้ยเดินยกอาหารไปพลาง ร้องเรียกทุกคนอย่างร่าเริงไปพลาง
ทุกคนกลับมาที่โถงใหญ่พร้อมกัน หมอเทวดาไฉยังนึกถึงไก่ย่างครึ่งตัวที่กินไม่หมด จึงตามกลับมาด้วย