ภายใต้แสงเพลิง เงาร่างหนึ่งสวมชุดขาวเรียบง่ายพรวดพราดขึ้นกลางอากาศ ราวกับพญาอินทรีฉีกผืนราตรี
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
กันไหล่ปี้หัวใจวูบวาบ
ในฐานะคนที่หากินอยู่บนคมมีด กันไหล่ปี้มีปฏิกิริยาตอบสนองฉับไว รีบหยิบมีดสั้นใบหลิวข้างกาย ฟันเข้าหาเงาดำที่พุ่งตรงมา
“ช้าเกินไป!”
แววตาของชายชุดขาววาบเย็นชาเย้ยหยัน
พลังลมปราณทั่วกายพลุ่งพล่านราวคลื่นมหึมา หล่อเลี้ยงเข้าสู่กรงเล็บทั้งสองข้างอย่างเต็มกำลัง
“กรงเล็บอินทรีเย็นเฉือนปิดฝา·ขนนกเย็นรัดข้อมือ!”
กรงเล็บราวงูพิษเลื้อยลอดดาบอย่างชาญฉลาด กระหน่ำเข้ากระหน่งข้อมือของกันไหล่ปี้ในมุมที่คาดไม่ถึง นิ้วมือแข็งราวตะขอเหล็ก เจาะลึกลงไปถึงเอ็นและกระดูก
หนึ่งรั้งหนึ่งกระชาก ฝ่ามือทั้งข้างถูกฉีกร่างพร้อมเอ็นและกระดูกออกมาทั้งเป็น
เลือดกระเซ็นกระจาย
บาดแผลนั้นโหดร้ายราวกับถูกสัตว์ร้ายกัดฉีกจนขาดวิ่น สุดจะทนมอง
“กรงเล็บอินทรีเย็นเฉือนปิดฝา·อินทรีชั่วร้ายรัดคอ!”
ในจังหวะที่กันไหล่ปี้เจ็บปวดจนจะร้องออกมา กรงเล็บหนึ่งข้างก็กระหน่ำลงบนลำคอเขาพอดี บีบเสียงร้องที่จะดังออกมาให้ติดค้างอยู่ที่ลำคอ
“ขอ——”
กรับ!
แววตาชายชุดขาวเย็นชาไร้ความปราณี
กันไหล่ปี้พยายามอดทนต่อความเจ็บปวด ขอเอ่ยคำอ้อนวอน แต่ยังไม่ทันพูดจบ กระดูกคอหอยก็ถูกบีบจนแหลกสลาย!
ชายชุดขาวคลายมือ กันไหล่ปี้ทรุดฮวบลงกับพื้นราวกับก้อนโคลน
ตายสนิท!
ถึงตายยังไม่รู้ว่าถูกใครฆ่า!
“คนที่แทรกซึมเข้ากลุ่มได้ ล้วนเคยฝึกวิทยายุทธ์ที่สำนักมา ความจริงคนผู้นี้มาพบข้า กลับไร้ซึ่งกำลังแม้แต่จะตอบโต้”
“นักยุทธ์ธรรมดากับขั้นหลอมเลือด ต่างกันมิใช่เพียงเล็กน้อยจริง ๆ”
ลี่เหนียนกวาดสายตาเย็นชามองศพบนพื้น
ถูกต้อง ชายชุดขาวผู้นั้นก็คือลี่เหนียน!
ตั้งสติได้ ลี่เหนียนเดินเข้าไปค้นศพ
ครู่หนึ่ง ในมือก็มีตำลึงเงินอยู่ห้าตำลึง
“ผลลัพธ์ใช้ได้อยู่”