วันรุ่งขึ้นหลังสังหารโจวหู่
ลี่เหนียนลุกขึ้น นำคัมภีร์ชุดเหล็กกล้าที่ได้มาเมื่อคืนออกมาดู
อ่านจบก็บังเกิดความยินดีขึ้นในใจ
ชุดเหล็กกล้าเป็นวิชาปกป้องกายชั้นยอด
ขั้นเริ่มแรก: ผิวหนังดั่งสัตว์เดรัจฉาน กันหนาวเหน็บได้แม้ยามหล้าลั่น
ขั้นเล็ก: ผิวหนังดั่งศิลา แข่งแข็งดังผา
ขั้นใหญ่: ผิวหนังดั่งเหล็กกล้า อาวุธร้อยเล่มยากแทงเข้า
ขั้นสมบูรณ์: กายเป็นดั่งเหล็กหล่อ อาวุธบุกแทงไม่อาจทำอันตราย!
“ยุทธภพอันตรายยิ่ง หากมีวิชาปกป้องกายเช่นนี้คุ้มกาย แม้พานพบศัตรูแกร่งกล้าก็ยังเอาตัวรอดได้”
ลี่เหนียนคิดในใจ
ทันใดนั้น กล่องหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
[สามารถใช้ “คาดการณ์” วิเคราะห์วิชาชุดเหล็กกล้าได้ ต้องการคาดการณ์หรือไม่]
[ใช่/ไม่ใช่]
“ใช่!”
[ข้อมูลไม่เพียงพอ ไม่สามารถคาดการณ์ได้]
ลี่เหนียนจึงจำต้องละความตั้งใจ
คงต้องรอสะสมข้อมูลให้มากพอก่อน จึงค่อยคาดการณ์
เก็บคัมภีร์ชุดเหล็กกล้าไว้อย่างดี ลี่เหนียนก็ก้าวออกจากห้อง
การเคาะประตูเลือดมิใช่จุดหมายปลายทางของเส้นทางยุทธ์ หากแต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น เขาประมาทมิได้
เพิ่งก้าวออกจากประตู ก็เห็นเจ้าลี่เจวียนกำลังก้มตัวดึงเชือกบ่อน้ำอยู่ตรงหน้า ผลผลิตอันล้นเหลือกดทับเอวจนแทบจรดพื้น
“นี่มัน...”
ลี่เหนียนอดกลืนน้ำลายไม่ได้
อาหารการกินที่มั่นคงในช่วงเวลานี้ ทำให้ร่างของเจ้าลี่เจวียนฟื้นฟูดังเดิม รูปร่างกลับมาสมบูรณ์งดงามดังก่อน
ทำให้พลังลมปราณในกายลี่เหนียนซึ่งปั่นป่วนดั่งแม่น้ำเชี่ยว ถึงกับพลุ่งพล่านเป็นคลื่นยักษ์ในพริบตา
“อาหลางตื่นแล้วหรือ”
“ข้ากำลังตักน้ำจะต้มให้เจ้าล้างหน้า”
“หากหิวก็กินขนมปังไส้เนื้อก่อนได้ ข้าว้าวางไว้บนโต๊ะแล้ว”
เจ้าลี่เจวียนตักถังน้ำขึ้นมาจากบ่อ เงยหน้ามองลี่เหนียนแล้วเอ่ยเสียงเบา