ลี่เหนียนรีบหยิบแหวนที่พี่หญิงจางมอบให้เมื่อคืนออกมาจากอกเสื้อ
ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย กัดนิ้วชี้จนเลือดซึม แล้วหยดเลือดลงไปหนึ่งหยด
เลือดตกลงบนแหวน หายลับไปอย่างไร้ร่องรอยอย่างน่าประหลาด
ในขณะที่ลี่เหนียนกำลังอยากรู้สึกถึงบางอย่าง จิตวิญญาณของเขาดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับบางสิ่งบางอย่างเข้าด้วยกัน
ไล่ตามความรู้สึกนั้นไป ระเบียบว่างเปล่าขนาดเท่ารถม้าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
"พิลึกจริง!"
ลี่เหนียนอุทานด้วยความทึ่ง ดวงตาเป็นประกายไม่หยุด
อ่านนิยายมาหลายปี ในที่สุดก็ได้ครอบครองแหวนเก็บของสักที
"ทำไมไม่มีอะไรเลย?"
ครู่หนึ่ง เมื่อมองดูพื้นที่ว่างเปล่า ลี่เหนียนรู้สึกผิดหวังไม่น้อย
ในแหวนก็ไม่มีท่านปู่ท่านย่าผู้เฒ่าอะไร หรือโลกอันกว้างใหญ่ใบไหนให้ได้ค้นพบ
ไม่นาน ลี่เหนียนก็ฟื้นคืนสีหน้า
มีระบบอยู่เคียงข้าง จะไปต้องการอะไรอีกล่ะ!
ถึงแม้จะเป็นเพียงแหวนเก็บของธรรมดาๆ แต่ก็สะดวกต่อการเก็บของ
ต่อไปจับปลาโบราณได้ ก็ซ่อนไว้ในแหวนเก็บของ ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกคนพบอีก
พูดถึงเรื่องนี้ ในความทรงจำของเขาไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับแหวนเก็บของเลย คงเป็นเพราะมันล้ำค่าเกินไป หายากเกินไป คนธรรมดาไม่มีโอกาสได้สัมผัสกระมัง
รวบรวมสติ ลี่เหนียนลองใช้แหวนเก็บของเล็กน้อย
ตราบใดที่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต ก็สามารถหยิบใส่ได้ตามใจนึก สะดวกมากทีเดียว
ถ้าพี่หญิงจางรู้ว่าแหวนวงนี้คือแหวนเก็บของ คงเสียใจจนท้องไส้ปั่นป่วนแน่!
"ต่อไป"
ระงับความตื่นเต้นภายในใจ ลี่เหนียนอ่านข้อมูลต่อไป
[ข้อมูล 4: เจ้าสำนักสำนักยุทธ์ฮ่าวหรานเจียงจ้งเหยียน เป็นบุตรเขยที่เข้ามาอยู่ตระกูลของหยูเต๋อเหรินเจ้าสำนักเดิม ไร้ซึ่งความรักใคร่ มักมากในกาม เที่ยวลักลอบคบชู้กับเห้อโยวเฉียนภรรยาคนที่สองของหยูเต๋อเหริน เพื่อปกปิดความลับ จึงวางยาพิษสังหารหยูเต๋อเหริน และสังหารหยูเฟยเฟิงภรรยาตัวเองอย่างโหดเหี้ยม]