ได้ยินจางซานพูดถึงกางเกงในของลี่เหนียน พี่หญิงจางก็พูดไม่ออกทันที
คิดไม่ถึงว่ากางเกงในตัวนั้นที่ทิ้งไว้ จะกลายเป็นหลักฐานมัดตัวนาง ว่าจ้างจางซานไปขโมยข้าวของบ้านลี่เหนียน!
“พี่หญิงจาง คิดไม่ถึงว่าพี่จะเป็นคนแบบนี้ ข้าดูคนผิดไปแล้ว!”
ลี่เหนียนสีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“อาหลาง เจ้าฟังข้าก่อน ข้าก็เพื่อเจ้านะ”
“ข้าวในบ้านเจ้าแค่นั้น ไม่อาจทำให้ครอบครัวเจ้าอยู่รอดถึงฤดูหนาวได้หรอก”
“เจ้ามาอยู่บ้านข้า ยังจะได้อยู่ดีกินดีกว่านี้อีก”n
“พี่ก็แค่รีบร้อนจนคิดไม่ออก ถึงได้คิดวิธีแบบนี้ออกมา”
พี่หญิงจางพูดด้วยสีหน้าแบบว่าเพื่อเจ้าทั้งนั้น
เพื่อข้า?
ลี่เหนียนหัวเราะ
ถ้าหวังดีกับเขาจริง จะขโมยข้าวของบ้านเขา แล้วข่มขู่ให้เขาไปเป็นลูกเลี้ยงงั้นหรือ?
แล้วยังถึงสองครั้งด้วย!
“อาหลาง ข้าก็แค่อยากดีกับเจ้ามากเกินไป ขอเจ้าอย่าได้เอาเรื่องนี้ไปบอกตระกูลจางเลย ข้าจะชดใช้ให้เจ้าสองเท่าเป็นการส่วนตัว รับรองว่าเจ้าไม่ขาดทุนแน่”
เห็นลี่เหนียนนิ่งเงียบ พี่หญิงจางก็รีบเดินเข้ามาในลานบ้าน ลดเสียงพูดกับลี่เหนียน
จบเรื่องกันเอง!
ลี่เหนียนหรี่ตาลง ประกายคมในแววตาวาบผ่านไปชั่วขณะ
ถ้าเอาเรื่องนี้ไปบอกตระกูลจาง เพื่อรักษาภาพพจน์ในใจของชาวประมงลูกไร่ ตระกูลจางต้องลงโทษครอบครัวจางต้าหนิวกับจางซานเป็นแน่
แต่โทษคงไม่หนักหนานัก แถมยังอาจทำให้จางต้าหนิวพวกนั้นโมโหจนทำอะไรบุ่มบ่ามได้อีก
อีกทั้ง ครอบครัวจางต้าหนิวกับจางซานยังไงก็เป็นคนของตระกูลจาง ถ้าเขาทำแบบนั้นจริง ตระกูลจางต้องไม่พอใจเขาแน่ น่าจะหาเรื่องกลั่นแกล้งเขาเงียบ ๆ อีก