ลี่เหนียนตามเจ้าหน้าที่ศาลาสองนายไปยังศาลาว่าการ ฝ่ายตระกูลอี้ส่งคนมาตามหา การกลับบ้านจึงต้องเลื่อนออกไปก่อน
ที่สุดแล้ว เขาเป็นที่ปรึกษาของตระกูลอี้ และยังไม่ถึงวันพักร้อน
หน้าศาลาว่าการ จับกงหลิวอี้เซียวรออยู่เป็นเวลานาน
พอเห็นลี่เหนียนเดินมา ก็รีบก้าวเข้าไปต้อนรับ
"พี่ลี่ ระยะเวลาแค่นี้ กลับก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมกระดูกได้ ช่างน่าทึ่งนัก!"
น้ำเสียงของหลิวอี้เซียวเต็มไปด้วยความชื่นชม
ลี่เหนียนยกมือคารวะ ถ่อมตัวพูดว่า
"จับกงหลิวกล่าวเกินไป ข้าเพียงแต่โชคดีเท่านั้น"
"เจ้าถ่อมตัวเกินไปแล้ว!"
หลิวอี้เซียวหัวเราะ แล้วพูดว่า
"โชคกับความสามารถมาคู่กัน!"
"อีกอย่าง เจ้ามิใช่แค่การบำเพ็ญที่ก้าวหน้า ฝีมือก็พัฒนาอย่างรวดเร็วเช่นกัน!"
"เรื่องเมื่อคืนข้ารู้แล้ว เจ้าคนเดียวสังหารรองหัวหน้าโจรสลัดสิบแห่งสำนักเฉินหยวน หลิวถานชี พร้อมกับนักสู้ขั้นหลอมเลือดสามนาย และวารีปีศาจฝีมือดีอีกหลายสิบคน เจ้าช่วยกำจัดภัยร้ายใหญ่ของอำเภอเฉียนหูพวกเราได้จริงๆ!"
ลี่เหนียนรักษาท่าทีถ่อมตัว พูดว่า "จับกงหลิวกล่าวเกินไป นี่เป็นหน้าที่ของข้าเอง"
"ฮ่าฮ่าฮ่า คนธรรมดาทำหน้าที่นี้ไม่ได้หรอก!"
ที่เห็นลี่เหนียนไม่ถือดีกับความดีความชอบ หลิวอี้เซียวรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง
พูดคุยกันเล็กน้อย หลิวอี้เซียวพูดตรงๆ ว่า "เจ้ามีความดีความชอบใหญ่หลวง ท่านเจ้าเมืองดีใจยิ่งนัก กำลังรอเจ้าอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ เจ้าตามข้ามา"
"รบกวนด้วย!"
ลี่เหนียนยกมือคารวะ
จากนั้น ตามหลิวอี้เซียวเข้าไปในศาลาว่าการ เดินผ่านศาลาดอกไม้และทางเดินริมน้ำหลายแห่ง ในลานบ้านมีน้ำใสไหลเอื่อย สาหร่ายลอยละล่อง ใต้แสงตะวันยามเย็นเห็นปลาแหวกว่ายไปมา ราวกับทำลายภาพยามเย็นทั้งสระให้แตกสลาย