"ดูให้ดี! ข้าจะสาธิตเพียงครั้งเดียว!"
เสียงของหลิวชินหยุนจบลง เขาสะบัดชายเสื้อ ก้าวเท้ายาวหนึ่งก้าว มือทั้งสองจรดเป็นกรงเล็บ กางสูงราวปีกนกอินทรีที่กำลังโบยบิน
พลังภายในหล่อเลี้ยงสิบนิ้ว เส้นเอ็นและกระดูกสิบนิ้วนูนเด่นชัด ประหนึ่งเหล็กกล้า ดุจกรงเล็บเหล็กอันน่าสะพรึง มองแล้วชวนหนาว
ถัดมา ร่างกายของเขาดุจเหยี่ยวล่าที่พุ่งเข้าหาเสาไม้ คว่ำมือลงจับที่แขนเสา ครั้งหนึ่งจับ ครั้งหนึ่งฉีก แขนเสาไม้เนื้อแข็งถูกฉีกขาดอย่างแรง เศษไม้กระเด็นปลิวว่อน
รอยกรงเล็บตรงรอยฉีกขาดนั้น ปรากฏเป็นเกล็ดน้ำแข็งอันมืดหม่น
"พลังภายใน!"
สายตาของลี่เหนียนจับจ้อง
มีเพียงพลังภายในเท่านั้น ที่จะให้ผลเช่นนี้ได้
ไม่แปลกที่เขาว่ากันว่า ตราบใดที่เคาะประตูเลือดให้เปิด ก้าวเข้าสู่พลังชัดแจ้ง จึงจะนับเป็นนักยุทธ์ที่แท้จริง
มีหรือไม่มีพลังภายใน มันคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง!
"ท่าท่านี้เรียกว่า ขนเย็นพันข้อมือ จับแขนศัตรู ทำลายข้อมือมัน!"
ระหว่างที่เขาครุ่นคิด เสียงเย็นเยียบของหลิวชินหยุนก็ลอดเข้าหูลี่เหนียน
จบคำ ร่างกายของเขาก้มต่ำ กรงเล็บมือจับที่เข่าเสา มือกรงเล็บกำแน่นแล้วกระชาก เข่าเสาถูกฉีกขาดในพริบตา
ทันใดนั้น ร่างของหลิวชินหยุนก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง ดุจนกอัปมรที่บินฝ่าผืนป่า ตามด้วยเสียงลมแหลมขาดเป็นจังหวะ ท่าทั้งสามสิบหกท่าของกรงเล็บอินทรีเย็นเฉือนปิดฝา ระดมถล่มลงบนเสาไม้ไม่ขาดสาย
กระบวนการทั้งหมดลื่นไหลดุจสายน้ำ ภายในเวลาเพียงสิบลมหายใจ
เสาไม้ที่เดิมทีสมบูรณ์ ตอนนี้แหลกสลายเป็นผุยผงไปแล้ว
"โหดร้าย! อาฆาต! สุดยอด!"
ลี่เหนียนกลืนน้ำลายลงคออย่างแรง
เขามองเห็นกระบวนการออกท่าทั้งหมดของหลิวชินหยุน
กรงเล็บอินทรีเย็นเฉือนปิดฝา ทุกท่า ทุกกระบวนท่าล้วนโหดร้ายและอาฆาตแค้น แต่ละท่ามุ่งสังหาร ไม่มีท่าใดที่เสแสร้งหรืออวดเด่น