“ศิษย์น้องลี่เหนียน เขา...เคาะประตูเลือดเปิดแล้ว!”
ถ้อยคำของเซี่ยชิงเวย ดั่งระเบิดลูกหนึ่ง ทะลวงระเบิดลงในหัวของทุกคน ณ ที่นั้น
ความเงียบงันชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะปะทุเป็นเสียงวิพากษ์วิจารณ์ราวน้ำป่าทะลักคลื่นยักษ์
“กายแดงดังเหล็กหลอมในเตา ลมหายใจดังน้ำเดือดพล่าน นี่คือขั้นหลอมเลือดไม่ผิด!”
“เป็นไปได้อย่างไรกัน เขาเพิ่งเข้าสำนักยุทธ์ได้สิบหกวัน!”
“ไม่ถูก ตอนนี้ยังเป็นเช้าอยู่ นับจริง ๆ ต้องสิบห้าวัน!”
“สิบห้าวันหลอมเลือด สวรรค์!”
ในหมู่ศิษย์สำนักชั้นนอก ไม่น้อยเป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่ในเมืองชั้นใน เห็นมามากจึงรู้จักกว้างขวาง จำได้ว่าลี่เหนียนก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมเลือด
ถึงแม้พวกเขาจะเห็นมามากเพียงใด ณ วินาทีนี้ก็ยังตกตะลึงสุดขีด
มุมหนึ่ง บุ๊ยหง ผู้มักเขินอายอยู่เสมอ กล้าพอก้าวออกมา กำหมัดแน่น หน้าแดงก่ำ ตะโกนสุดเสียง:
“ตอนศิษย์พี่ใหญ่เคาะประตูเลือดเปิด ใช้เวลาถึงสิบหกวัน!”
“ลี่เหนียนใช้เพียงสิบห้าวันก็เคาะประตูเลือดเปิด ก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมเลือด พรสวรรค์เหนือกว่าศิษย์พี่ใหญ่ด้วยซ้ำ!”
“อัจฉริยะเพียงนี้ น่ากลัวถึงเพียงนั้น!”
ไม่มีใครค้าน
ข้อเท็จจริงก็เป็นเช่นนั้น!
แม้แต่เซี่ยชิงเวย ผู้จงรักภักดีต่อศิษย์พี่ใหญ่ฉินเกอเยว่มาตลอด ก็ไม่อาจกล่าวสิ่งใดแทนฉินเกอเยว่ได้
ความเข้าใจแจ่มแจ้งของลี่เหนียน ล้ำเกินความคาดหมายของนางไปไกล!
แน่ด!
ขณะเดียวกัน เงาร่างหนึ่งดั่งนกอินทรีทะยานข้ามกำแพงสูงของสำนักชั้นในออกมา พาเอาสายลมกระโชกหนึ่ง
ผู้มา นับเป็นหลิวชินหยุน
“เป็นเขา!”
เบื้องสูง หลิวชินหยุนเห็นร่างแดงก่ำของลี่เหนียน แววตางดงามเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจ
ยามที่ลี่เหนียนเลือดพล่านเมื่อครู่ นางสัมผัสได้เป็นคนแรก
คิดว่าเป็นศิษย์สำนักชั้นนอกคนไหนที่เข้าสำนักแต่เช้า ก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมเลือด ใครจะคิด กลับเป็นลี่เหนียนที่เพิ่งเข้าร่วมได้เพียงครึ่งเดือน!