อู๋เจียงหลิวอึกอักไม่ยอมตอบ จั้นหลานก็ไม่บีบบังคับเขา เอ่ยเพียงว่า "หากเจ้าไม่เต็มใจจะพูด ก็แล้วไปเถิด มีคนเต็มใจพูด"
กล่าวจบ จั้นหลานก็จากไป
นางนั่งจิบชาอยู่ในศาลาว่าการ พอเวลาล่วงไปหนึ่งเค่อ จั้นหลานก็กลับมายังเรือนจำที่คุมขังอู๋เจียงหลิวอีกครั้ง
อู๋เจียงหลิวจ้องมองจั้นหลานด้วยความแคลงใจ จั้นหลานเอ่ยบางเบา "จงคุมขังอู๋เจียงหลิวไว้ให้ดี พรุ่งนี้ประหารชีวิต"
อู๋เจียงหลิวตะโกน "พวกเจ้าฆ่าคนตามอำเภอใจไม่ได้!"
กำลังที่อู๋เจียงหลิวอาละวาดอยู่นั้น จู่ ๆ เขาก็เหลือบเห็นอนุภรรยาคนหนึ่งของพี่ใหญ่อู๋เจียงไห่ ถูกหญิงรับใช้สองคนพยุงออกจากเรือนจำไป
จั้นหลานมองเขาอย่างสงบนิ่ง เอ่ย "พี่ใหญ่สุดที่รักของเจ้า มีอนุภรรยาคนหนึ่งตั้งครรภ์ เพื่อจะรักษาเด็กคนนี้ไว้ พี่ใหญ่ของเจ้าสารภาพทุกอย่างแล้ว!"
จั้นหลานหัวเราะเย็น "ช่างเป็นพี่น้องที่ผูกพันกันลึกซึ้งเสียจริง พี่ใหญ่ของเจ้ายอมทำทุกอย่างเพื่อลูกชายในอนาคตของตัวเอง เขาสารภาพทุกอย่างที่เจ้าแอบสร้างคุกใต้ดิน ข่มเหงสตรี ฆ่าคน และการโกงลดวัสดุตอนสร้างอ่างเก็บน้ำจนหมดสิ้น..."
จั้นหลานแต่ละคำแทงใจดำ ทำให้อู๋เจียงหลิวตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไป
เขานั้นไม่เคยมีบุตรเลย แต่พี่ใหญ่ของเขามีลูกชายคนหนึ่งชื่ออู๋หลิน บัดนี้แม้แต่อนุภรรยายังตั้งครรภ์อีก
ได้ยินว่าอู๋หลินกลายเป็นคนไร้รากไปแล้ว ดังนั้นเด็กในท้องของอนุภรรยาพี่ใหญ่จึงเป็นความหวังเดียวของตระกูลอู๋
อนุภรรยาที่เพิ่งออกจากคุกเมื่อครู่ เขาเคยพบนางในจวน ไหนเลยนางจะตั้งครรภ์ได้!