อาฉีรารู้สึกราวกับเลือดในกายพลุ่งพล่านผุดขึ้นทันใด ลมหายใจติดขัดไม่อาจหายคล่อง
เขาตะโกนไปยังที่มืดว่า "เสวี่ยอี้เฟิง เจ้ากล้าดียังไงมาหลอกลวงหัวหน้าเผ่าของข้า! พวกเจ้าเผ่ากู่ไม่คิดจะอยู่อย่างสงบสุขแล้วหรือ?"
เสวี่ยอี้เฟิงสวมชุดขาวค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดยามราตรี เดินมาหยุดอยู่ข้างกายจั้นหลาน จั้นหลานยกมุมปากขึ้นยิ้ม "ขอบคุณเจ้าน้อยซื่อที่ช่วยเหลือ"
"แม่ทัพจั้นกล่าวเกินไปแล้ว" เสวี่ยอี้เฟิงค้อมศีรษะเล็กน้อยเป็นการคารวะ
ทันใดนั้น อาฉีราเหลือบเห็นทหารม้าของตนล้มลงทีละคนสองคนไม่ไกลออกไป ขณะที่ทหารตระกูลจั้นที่เมื่อครู่ยังไม่ฟื้นสักคน กลับยืนขึ้นจากพื้นดินได้ทั้งหมด
"พวกเจ้า!" อาฉีราพยายามกำมีดโค้งในมือแน่น แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรงจะทำได้แม้แต่น้อย
เขาถูกหลอกเสียสิ้นเชิง!
จั้นหลานจ้องมองทหารม้าซีหรงที่ล้มกองกับพื้นด้วยสายตาเยียบเย็น เรื่องทั้งหมดนี้สืบย้อนไปได้ถึงตอนที่นางออกจากเมืองติ้งอัน คนแรกที่นางพบคือหลี่ซุ่ย คนที่สองคือเสวี่ยอี้เฟิง
นางให้เสวี่ยอี้เฟิงแอบไปพบกันที่เรือนเล็กข้างบ้านของตู้กูเอี๊ยน เพื่อให้เขาพาเสวี่ยหลิงเอ๋อร์กลับไปยังเผ่ากู่ก่อน
เมื่อหัวหน้าเผ่ากู่ทราบถึงความชั่วร้ายขององค์ชายใหญ่ซีหรง อีกทั้งยังติดค้างบุญคุณของจั้นหลานจากครั้งก่อน ยิ่งไปกว่านั้น ซีหรงก็ถูกหนานจิ้นตีแตกพ่ายจนไม่มีกำลังจะตอบโต้ได้ หัวหน้าเผ่ากู่จึงยินยอมช่วยเหลือจั้นหลานจัดการกับซีหรงโดยง่าย