ดวงตาของจั้นหลานเป็นประกายวาบ นางรั้งแขนเสื้อของมู่เหยียนเอาไว้แล้วถามว่า "เจ้าคุ้นเคยกับเขา?"
มู่เหยียนตกอยู่ในภวังค์แห่งความทรงจำ "อาการป่วยไข้หวัดเรื้อรังของข้าเคยกำเริบอยู่ปีหนึ่ง ข้าจำได้ว่าจูเว่ยเคยไปตามหาหมอมา มีอยู่วันหนึ่งเขาอวดอ้างว่าตนเป็นศิษย์ของหลิวจิ่งอี้หมอเทวดา รักษาอาการป่วยไข้หวัดเรื้อรังได้"
"จากนั้นจูเว่ยก็เชิญตัวเขามา เขาบอกว่าตนชื่ออวี้จินฉาน สุดท้ายก็พบว่าเขาเป็นเพียงนักต้มตุ๋นเร่ร่อนที่พอรู้อะไร้สาระเกี่ยวกับวิชาแพทย์เล็กน้อย ใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงเอาทรัพย์สินผู้คน ข้าจึงสั่งให้คนทุบตีเขาซะ"
"ตอนที่พบเขาเป็นช่วงไหนกัน?"" มือของจั้นหลานเพิ่มแรงบีบมากขึ้นเล็กน้อย
มู่เหยียนเจ็บจนต้องโน้มตัวมาชิดหน้าผากของจั้นหลานแล้วเอ่ยว่า "แม่หญิง เจ้าทำให้ข้าเจ็บไปหน่อย"
จั้นหลานปล่อยมือทันที มู่เหยียนยิ้มบางๆ พลางกล่าวว่า "ช่วยข้าแคะหูที ข้าจะบอกให้"
จั้นหลานเหลือบตามองเขา "เจ้ายังมีหัวใจคิดเรื่องนี้อยู่อีกหรือ ในเมื่อข้าเป็นเช่นนี้แล้ว"
มู่เหยียนยิ้มบางๆ จับมือนางแล้วกล่าวต่อไปว่า "ข้าจำได้ว่าน่าจะเป็นเมื่อสี่ปีก่อน"
จั้นหลานเบิกตากว้าง "เขายังอยู่ในเมืองติ้งอัน แต่เหตุใดข้าถึงหาตัวเขาไม่พบเล่า?"
มู่เหยียนลูบนิ้วมือนางเบาๆ แล้วกล่าวว่า "จูเว่ยและอดมืดหลายคนเคยเห็นหน้าตาที่แท้จริงของเขา ข้าจะให้พวกเขาออกไปตามหา"
"ขอบใจเจ้าหลายครั้ง" จั้นหลานกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ
นิ้วชี้ของมู่เหยียนแตะที่แก้มของตนเอง แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ริมฝีปากของจั้นหลาน พลางกล่าวว่า "เวลาขอบคุณต้องแสดงความจริงใจออกมา ท่านแม่หญิง"
จั้นหลานใช้นิ้วจิ้มที่แก้มของเขาเบาๆ แล้วกล่าวเสียงเบาว่า "เจ้าช่วยข้าตามหาคนให้พบ แล้วข้าจะจูบเจ้า..."
มู่เหยียนมองเห็นแก้มของนางค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ ดวงตาเป็นประกายวาบ เขาลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า "แม่หญิงพูดคำไหนคำนั้น ข้าจะรออยู่"