จั้นหลานเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นสายตาที่แล้วมาแล้วไปในดวงตาของชายคนหนึ่ง ความรักของเขาช่างร้อนแรงและตรงไปตรงมานัก
มู่เหยียนมองบาดแผลของนาง คิ้วขมวดแน่นพูดว่า "เสื้อผ้าของเจ้ากำลังจะติดกับบาดแผลแล้ว ข้าจะช่วยเจ้าทำแผล เจ้าต้องอดทนหน่อยนะ"
จั้นหลานคว่ำตัวลงบนเตียง เงยหน้าขึ้นมองเขาครึ่งหน้า "เจ้าให้นางสนมของเจ้าช่วยทำแผลให้ข้าเถอะ!"
มือของมู่เหยียนลูบไปที่หลังของนาง "ข้าไม่มีนางสนม"
จั้นหลานเอนตัวข้างเงยหน้าขึ้น ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ถูกมือของมู่เหยียนกดกลับลงไปเบา ๆ "อย่าขยับ เจ้าเป็นแบบนี้แล้ว ข้าจะเกิดความคิดชั่วร้ายอะไรไม่ได้หรอก......"
มู่เหยียนใช้กรรไกรตัดเสื้อด้านหลังของจั้นหลานออกอย่างเบามือ ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความเวทนามองหลังของนางที่ถูกฟาดจนแตกสลาย เมื่อมองลงไปต่อเขาก็มองต่อไหวแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่จั้นหลานเปลือยหลังต่อหน้าชายคนหนึ่ง นางซุกหน้าลงในผ้าห่ม รู้สึกได้ถึงนิ้วของมู่เหยียนที่หยิบผ้าก๊อซขึ้นมา ค่อย ๆ เช็ดบาดแผลของนางทีละน้อย
ความเจ็บปวดและความรู้สึกเสียวซ่านทำให้ร่างกายของนางสั่นไหวโดยไม่อาจควบคุมได้
ฝีมือของมู่เหยียนเบามือที่สุดแล้ว เขาไม่อาจพูดให้นางอดทนต่อไปได้อีกจริง ๆ
น้ำในอ่างกลายเป็นสีแดงไปแล้ว มู่เหยียนใช้ผ้าก๊อซสะอาดเช็ดบาดแผลของนางอย่างเบามือ
เมื่อทำแผลเสร็จ นิ้วของมู่เหยียนก็ช่วยทายาหม่องเย็น ๆ ให้นางอย่างเบามือ
หน้าผากและลำคอของจั้นหลานเต็มไปด้วยเหงื่อ นิ้วของมู่เหยียนลูบจากเอวของนางลงไปเบา ๆ จั้นหลานจึงจับมือเขาเอาไว้ "รอหลิวซีกลับมาก่อนเถอะ!"
มู่เหยียนมองเส้นโค้งใต้ลำเอวของนางจนหน้าแดง เขาเปิดเสื้อขึ้นมองหนึ่งครั้ง "เป็นเลือดออกเนื้อฉีกไปแล้ว ไม่ได้ก็ข้าให้เจ้าดูชดเชยก็ได้"
จั้นหลานมองไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่ก็หัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง "ข้าไม่ดูหรอก"
มู่เหยียนตัดชายกระโปรงของนางออก มองบาดแผลใต้เอวของนาง
เขามีแต่ความเวทนาเต็มดวงตา ไม่มีความคิดอื่นใด ช่วยจั้นหลานล้างทำความสะอาดบาดแผล แต่ใบหน้าของจั้นหลานกลับแดงซ่านไปหมดแล้ว