ซืออวิ้นได้ยินเสียงเยาะเย้ยรอบข้าง เขายอมทิ้งหน้าม้าเพื่ออ้อนวอนจั้นหลานและมู่เหยียน ทั้งคู่ยังมีสายเลือดเดียวกัน มิหนำซ้ำทั้งสองจะไร้เยื่อใยถึงเพียงนั้นหรือ?
ซืออวิ้นส่งสายตาอ้อนวอนไปยังทั้งคู่ ทว่าจั้นหลานเพียงมองเขาอย่างเย็นชา
ซืออวิ้นสมควรตาย!
ในทางการ ซืออวิ้นทำให้ผู้บริสุทธิ์นับหมื่นไร้ชีวิตโดยอ้อม ในทางส่วนตัว เขายังทำให้ปู่ของนางต้องสิ้นชีพอีกด้วย
นางจะให้อภัยคนเช่นนี้ได้อย่างไร!
มู่เหยียนหันไปมองจั้นหลาน จั้นหลานพยักหน้า วินาทีถัดมา ซืออวิ้นเห็นประกายความเย็นเฉียบเฉียดผ่านไปเบื้องหน้า
ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาสำนึกตัวขึ้นมาทันที เลือดทะลักออกจากลำคอไม่หยุด ร่างกายกระตุกเกร็ง ปากพ่นเลือด แล้วล้มลงข้างกายของอ๋องกั๋วเซียงและอ๋องมาน
จักรพรรดิชิ่งอู่สิ้นพระชนม์แล้ว!
จักรพรรดิที่ครองราชย์สั้นที่สุดของแคว้นหนานจิ้นสิ้นพระชนม์แล้ว
องครักษ์เหล็กลากศพทั้งสามออกไป ราษฎรได้เห็นเหตุการณ์สังหารทั้งสามอย่างเลือนราง
ไม่มีใครรู้สึกเศร้าโศก มีเพียงความสะใจสุดประมาณ!
ลู่จงมองแผ่นหลังอันสูงสง่าหล่อเหลาของมู่เหยียน การที่เขาสังหารฮ่องเต้โฉดและขุนนางกบฏต่อหน้าบรรดาขุนนางและราษฎร ย่อมเป็นการให้ผู้ที่คิดไม่สงบหวาดหวั่น
หวาดหวั่นต่อมู่เหยียน จึงไม่มีผู้ใดกล้าก่อความวุ่นวายอีก!
ลู่จงเข้าใจดี มู่เหยียนเชี่ยวชาญกลอุบายราชสำนักในเรื่องการปุ๋ยและขู่เข็ญ จักรพรรดิองค์ใหม่ของพวกเขาต้องทรงปูนบำเหน็จแก่ราษฎรต่อไปเป็นแน่