"นายท่าน ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่..." จูเว่ยยืนตะลึงอยู่ที่หน้าประตู สบตากับจั้นหลานและมู่เหยียนสามคู่สายตา
มู่เหยียนบนร่างกายท่อนบนเต็มไปด้วยรอยกัดและรอยแดง ใบหน้าอันหล่อเหลามีสีชมพูระเรื่อ หายใจหอบเบา ๆ หน้าผากยังเปื้อนเหงื่อบาง ๆ
จั้นหลานมีสีหน้าอิ่มเอมปนประหลาดใจ บรรยากาศสุดพิลาสปนเปไปด้วยความใคร่พุ่งเข้ามาหา...
ทั้งสองคนเกิดอะไรขึ้นยังต้องกล่าวอีกหรือ?
จูเว่ยรีบเอามือปิดตาหันหลังกลับ มุมปากยกขึ้น คิ้วกระตุก พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองว่า "บ่าวไม่ได้เห็นสิ่งใดทั้งสิ้น"
มู่เหยียนโกรธจัดกัดฟันพูดออกมาเป็นคำเดียวว่า "กลิ้ง!"
"ได้ขอรับ!" จูเว่ยรีบหายไปจากสายตามู่เหยียนทันที
จั้นหลานไม่ทันตั้งตัว นางมองมู่เหยียนแล้วถามว่า "ข้ากำลังกินลูกหมูย่างอยู่ไม่ใช่หรือ หมูล่ะ!"
มู่เหยียนโกรธจัดหยิบเสื้อผ้าที่ยังไม่แห้งมาสวม เก็บความเงียบไม่พูดจาเปิดประตูออกไป
จั้นหลานทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ นางเคาะหัวอันมึนงงของตัวเองพูดว่า "ข้าทำอะไรลงไป?"
เหตุใดมู่เหยียนถึงโกรธอายแล้วจากไป
อกของเขามีรอยแดงมากมายเพียงใด จั้นหลานส่ายหัวไม่เข้าใจ
นางหันไปทางที่มู่เหยียนจากไปถามว่า "ท่านมู่ พวกท่านจะไปแล้วหรือ พาข้าไปด้วยสิ!"
นางหงุดหงิด เมื่อคืนนางเป็นฝ่ายอยู่เป็นเพื่อนมู่เหยียน จุดไฟให้เขา หุงเห็ดให้เขา......
จั้นหลานนึกถึงหม้อเห็ดนั้นขึ้นมาได้ อ้อ จริงสิ!
หลังจากดื่มเห็ดนั้นแล้ว นางจำอะไรไม่ค่อยได้ เหมือนว่านางกินลูกหมูย่างเข้าไปด้วย
หรือว่านางคนเดียวกินลูกหมูย่างหมด มู่เหยียนเลยโกรธ?