ก่อนวันวิวาห์ใหญ่หนึ่งวัน จั้นหลานออกเดินทางไปยังที่ดินศักดินาของนาง โรงหินได้เริ่มดำเนินการแล้ว
นางยังได้หางานปักผ้าจากโรงปักให้กับเหล่าสตรีในหมู่บ้านและตำบลต่างๆ โดยมีช่างปักของเซินซานเป็นผู้สอนด้วยตนเอง พวกนางก็สามารถปักลวดลายง่ายๆ ได้บ้างแล้ว
ส่วนพวกผู้ชาย ผู้มีกำลังก็ไปทำงานที่โรงหิน หรือไม่ก็บุกเบิกที่ดินเค็ม
พอมีเงิน ทุกคนก็มีกำลังใจ
ดังนั้น ชาวบ้านในหลายตำบลและหมู่บ้านเสี่ยวเหอก็พากันวุ่นวายขึ้นมา
จั้นหลานจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กำลังจะจากไป หญิงชาวบ้านคนหนึ่งจากตำบลตงสุยก็วิ่งหอบตามออกมา "พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง! ท่านอ๋อง!"
จั้นหลานหันไปมองนาง นางทั้งตื่นเต้นทั้งเขินอาย ยื่นพื้นรองเท้าปักสีแดงคู่หนึ่งออกมา มือสั่นเทิ้มส่งให้จั้นหลาน
"ท่านอ๋อง ข้าน้อยได้ยินว่าพรุ่งนี้ท่านจะเข้าพิธีวิวาห์ใหญ่ นี่เป็นพื้นรองเท้าที่ข้าน้อยทำเอง หากท่านไม่รังเกียจ..."
"ข้ากำลังต้องการพอดี!" จั้นหลานรับพื้นรองเท้ามา เห็นว่าปักรูปเป็ดแมนคู่หนึ่งไว้ด้วย นางนั่งลงบนก้อนหินใหญ่ที่ปากตำบล ถอดรองเท้าอย่างองอาจ แล้วสอดพื้นรองเท้าเข้าไป
ใส่ครบทั้งสองข้างแล้ว จั้นหลานเดินสองก้าวมองหญิงชาวบ้าน พลางยิ้มกล่าว "เข้ากับเท้าพอดี ใส่สบายมาก!"
สีหน้าเกร็งของหญิงชาวบ้านพลอยยิ้มตาม "ท่านอ๋องชอบก็ดีแล้วเจ้าค่ะ!"
"สายตาเจ้าดีนัก เห็นปุ๊บก็รู้ว่าข้าใส่ไซส์เท่าไร!" จั้นหลานชม