จั้นหลานพลิกตัวไปมาหลับไม่ลง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงผิดปกติมาจากนอกประตู
เสียงของท่านปู่ดังมา "หลานเอ๋อร์ ปู่พูดเมื่อวันก่อนหนักเกินไปหน่อย เจ้าอย่าได้โกรธปู่เลย พรุ่งนี้เจ้าจะออกเรือนแล้ว บนขอบหน้าต่างมีหยกสลักหนึ่งชิ้นที่ย่าเก็บไว้ให้หลานสาวสายตรง ปู่วางไว้ตรงนั้นแล้ว"
จั้นหลานไม่พูดคำใด จั้นซินจางเห็นเงาคนใต้แสงเทียนขยับไหว จั้นหลานดูเหมือนจะลุกขึ้นนั่งจากเตียงแล้ว เขาจึงจากไป
จั้นหลานสวมเสื้อคลุมออกมาจากในห้อง เห็นหยกสลักบนขอบหน้าต่าง
นางมองไปทางไกล เงาร่างของท่านปู่ค่อย ๆ หายไปในความมืดยามราตรี
จั้นหลานหยิบหยกสลักเข้าไปในห้อง นางยกหยกขึ้นใต้แสงเทียน เป็นหยกสีขาวผืนหนึ่ง บริสุทธิ์ไร้ตำหนิ
จนถึงทุกวันนี้ นางถึงได้รู้ว่าย่าผู้ให้กำเนิดของนางมิใช่คนที่เห็นแก่ลูกชายมากกว่าลูกสาว
ก่อนที่นางจะสิ้นใจ นางก็ได้เตรียมของขวัญวันวิวาห์ไว้ให้หลานชายหลานสาวในอนาคตแล้ว
จั้นหลานลูบหยกที่เย็นเฉียบ ใจกลับอบอุ่นขึ้นมา
แท้จริงแล้ว ทุกคนล้วนได้รับความรัก เพียงแต่บางครั้งเราไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง
จั้นหลานกำหยกไว้ในมือ นอนลงบนเตียงหลับไป
รุ่งเช้าวันต่อมาหลังตื่นนอน หลิวซีและเสี่ยวเถารออยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้าตรู่จากห้องด้านข้าง
ทั้งสองเห็นจั้นหลานตื่นนอนจึงเข้าไปในห้องปรนนิบัตินาง แม่สื่อก็มาถึงจวนตั้งแต่เช้าตรู่ อยู่ข้างกายจั้นหลานยิ้มแย้ม เอ่ยชมนางงามไม่ขาดปาก
จั้นหลานเปลี่ยนเป็นชุดวิวาห์ เก็บหน้าขน แต้มแป้ง เกล้าผม ใส่เครื่องประดับ
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะของเด็กสองคนราวกับหลุดออกมาจากภาพปีใหม่ ก็ดังขึ้นสูงต่ำสลับกัน