ชุยอิงร้อนใจขึ้นมาทันที "พระชายา ข้าน้อยผิดแล้ว ขอพระชายาทรงโปรดอย่าฆ่าข้าน้อยเลย สิ่งที่ข้าน้อยพูดเป็นความจริงทั้งสิ้น!"
จั้นหลานพยักหน้า "อืม คุณหนูใหญ่ชุยว่านอนสอนง่ายเช่นนี้ ข้าจะให้เจ้าตายได้อย่างไรเล่า!"
ใบหน้าของชุยอิงซีดเผือด คุกเข่าอยู่แทบเท้าจั้นหลานวิงวอนอย่างน่าเวทนา "พระชายา ข้าน้อยผิดแล้ว!"
จั้นหลานยิ้มบาง ๆ ใช้มือตบแก้มชุยอิงเบา ๆ "อย่ากลัวไป ที่แท้ก็เป็นเพียงยาพิษเรื้อรังเท่านั้น หากเจ้าปิดปากเงียบ ข้าก็จะให้ยาแก้พิษแก่เจ้าเอง"
ชุยอิงได้ยินคำว่ายาพิษก็ทรุดกายลงนั่งกับพื้นทันที
ทันใดนั้น จั้นหลานเห็นคนแอบฟังอยู่ที่มุมประตูด้านนอก นางนั่งอยู่บนเก้าอี้แล้วเอ่ยเสียงเบา "อย่าร้องไห้คร่ำครวญอีกเลย ถอดเสื้อผ้าออกแล้วทำเสียงให้ดังหน่อย ต้องทำให้ดูเหมือนว่าข้าเก่งกาจมาก ๆ ให้คนห้องข้าง ๆ ได้ยินทั่วกัน!"
เผชิญหน้ากับข้อเรียกร้องอันไร้ยางอายของจั้นหลาน ชุยอิงทั้งน้ำตาลุกขึ้นมาจากพื้น ก้าวทีละก้าวไปที่ข้างเตียงแล้วเริ่มโยกเตียง
จั้นหลานเพลิดเพลินกับการแสดงของนาง ยกมุมปากยิ้มเยาะอย่างมีเลศนัย
"คุณหนูใหญ่ชุย ปกติเวลาต้อนรับแขกก็มีสีหน้าซากศพแบบนี้หรือ?" จั้นหลานขมวดคิ้วมองนาง
ชุยอิงรู้ว่าจั้นหลานกำลังกลั่นแกล้งให้นางอับอาย นางปาดน้ำตาบนใบหน้า แล้วเสียงจากลำคอก็เปล่งเสียงอันน่าอับอายออกมา
แม่อมที่อยู่นอกประตูได้ยินเสียงเหล่านี้ก็พอใจแล้วเดินจากไป ในที่สุดก็ได้ต้นไม้เงินต้นใหม่มา ต้องหนีบไว้ให้อยู่!
จั้นหลานมองชุยอิงอย่างมีอารมณ์ขบขัน นางก็ไม่มีเวลาเล่นสนุกกับนางด้วย เมื่อเห็นคนนอกประตูเดินไปแล้ว จึงสวมหมวกคลุมหน้า ผลักประตูออกเดินจากไปอย่างรวดเร็ว