แต่ทว่าจั้นหลานเพียงนึกถึงถ้อยคำที่มู่เหยียนเพิ่งพูดเมื่อครู่ นางก็ไม่อยากจะสนใจเขาอีกต่อไป
นางเองก็ไม่รู้ว่าโกรธเรื่องใด รู้เพียงว่ามู่เหยียนดูหมิ่นนางราวกับหญิงโรงเล่น จั้นหลานในใจก็อัดแน่นไปด้วยความโกรธเคือง
ท้ายที่สุด นางก็ยังคิดถึงความดีที่มู่เหยียนมีต่อนาง จึงหยิบผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำเย็นมาช่วยลดไข้ให้มู่เหยียน
นางจำเป็นต้องถอดเสื้อผ้าที่เปียกเหงื่อของมู่เหยียนออก กลับข้างหน้าไม่มองเขา ช่วยเช็ดร่างกายให้เขา
จนฟ้าใกล้สาง ร่างกายร้อนผ่าวของมู่เหยียนก็ลดไข้ลงในที่สุด จั้นหลานลากร่างกายเหนื่อยล้าและดวงตาที่คล้ำหมอง ออกจากห้องของมู่เหยียน
จูเว่ยซุ่มดูนายท่านอย่างแอบแฝง มู่เหยียนถูกคุณหนูจั้นคลุมผ้าห่มให้ จูเว่ยลูบหน้าผากของมู่เหยียน ไข้ลดแล้ว
เขามองไปที่น้ำในอ่างและผ้าเช็ดหน้า คุณหนูจั้นแทบไม่ได้นอนทั้งคืน ช่วยลดไข้ให้นายท่าน
จูเว่ยดีใจอยู่ในใจ คุณหนูจั้นยังคงเป็นห่วงนายท่านของเขา แม้นางไม่พูดออกมา แต่การกระทำคือข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุด!
ดังนั้นเขาจึงย่องลงบันไดไป
......
รุ่งเช้าวันถัดมา มู่เหยียนปวดหัวแทบจะแตก ลุกขึ้นจากเตียง แขนของเขายันเตียง ผ้าห่มเลื่อนหลุด เขาเห็นกล้ามเนื้อหน้าอก กล้ามเนื้อหน้าท้องของตัวเอง......
มู่เหยียนขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเย็นชา "จูเว่ย เข้ามา!"