จั้นซินเฉิงเปิดซองจดหมาย มองเห็นเนื้อความข้างในแล้วก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน
เพราะด้านบนเขียนว่า: จั้นลี่ลั่วอยู่ที่สำนักเทียนซา
"ใครเป็นคนส่งจดหมายมา?" จั้นซินเฉิงรีบถามขึ้น
บ่าวรับใช้รีบตอบ: "ท่านปู่ ข้าน้อยมองไม่ทันรูปร่างหน้าตาของเขา แต่ดูท่าเป็นคนมีวิชา ส่งจดหมายเสร็จก็จากไปแล้ว"
เมื่อจั้นซินเฉิงเห็นคำว่าสำนักเทียนซา สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที เขากับโอวหยางซงเป็นเพื่อนเก่าแก่กัน
เขารู้ดีว่าสำนักเทียนซาเป็นสำนักที่โอ้อวดอวดดี แต่เบื้องหลังทำชั่วสารพัด
โอวหยางซงแค่ได้เงินก็ฆ่าคนแทนคนอื่นได้
ผู้อาวุโสใหญ่ชอบเล่นกับเด็กหญิงและชายงาม ส่วนโอวหยางเช็งเม้งชอบทรมานผู้หญิง!
ลางร้ายบางอย่างแผ่ซ่านอยู่ในใจของจั้นซินเฉิง เขากำลังมือสั่นเทิ้มก็ฉีกจดหมายทิ้ง
เขาลอบอธิษฐานในใจ หวังว่าพวกเขาจะเห็นแก่หน้าเขา ไม่ข่มเหงจั้นลี่ลั่ว
ยามนี้ ไม่ว่าเรื่องนี้จะเป็นความจริงหรือไม่ เขาก็ต้องไปที่สำนักเทียนซาเพื่อลองเชิงดู
จั้นซินเฉิงพลิกตัวลงจากหลังม้า กลับไปหยิบยาเสริมกำลังบางอย่างจากบ้าน ขึ้นรถม้า พาองครักษ์หลายนายไปถึงสำนักเทียนซา
พอถึงสำนัก ได้พบโอวหยางซง โอวหยางซงเห็นเขามาถึงก็มีสีหน้าไม่พอใจ
จั้นซินเฉิงลอบดูหมิ่นในใจ โอวหยางซงผู้นี้ช่างเป็นคนกลับกลอกสองหน้า
ยามก่อนตอนที่เขายังมีอำนาจทหาร ฝ่ายนั้นออกมารับเขาถึงหน้าประตูทุกครั้ง วันนี้เห็นเขามาถึง กลับไม่แม้แต่จะลุกขึ้นยืน