ผู้อาวุโสใหญ่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มองไปทางโอวหยางเช็งเม้งที่นอนอยู่บนเตียง "เจ้านี่ก็ยังควรจะรู้จักประมาณตนสักหน่อย โดยเฉพาะบุตรสาวของขุนนางในราชสำนัก เจ้าไม่รู้ว่าพวกเขามีตำแหน่งอันใดในราชสำนัก และไม่รู้ว่าพวกเขามีสายสัมพันธ์อันพันลึกกับใครบ้าง!"
ผู้อาวุโสใหญ่กังวลจริง ๆ หากเป็นบุตรสาวของสามัญชนก็ยังพอว่า แต่ถึงแม้จั้นซินเฉิงจะถูกฮ่องเต้เซวียนอู่ริบอำนาจทหารและปลดจากตำแหน่งไปแล้ว
แต่กระนั้น อำนาจของตระกูลเขาก็มิอาจมองข้าม ในราชวงศ์หนานจิ้นว่าด้วยตระกูลนักรบ ตระกูลจั้นถือเป็นตระกูลที่สูงส่งที่สุด
แม้แต่ตระกูลไป๋ที่รักษาชายแดนเป่ยเย่อยู่ ก็เทียบมิได้!
กว่าตระกูลใหญ่เหล่านี้จะเสื่อมถอย ใครจะกล้าแตะต้องผู้คนในครอบครัวของพวกเขาเล่า!
โอวหยางเช็งเม้งนี่ช่างมัวเมาในรูปโฉม รู้หรือไม่ว่าตนก่อเรื่องใหญ่โตเพียงใด
โชคดีที่คนที่ถูกโอวหยางเช็งเม้งทำเป็นกระถางงามมิใช่บุตรสาวสายหลักของตระกูลจั้น มิเช่นนั้นสำนักเทียนซาก็คงย่อยยับ!
โอวหยางเช็งเม้งแคะหูแล้วพูดอย่างหงุดหงิด "ผู้อาวุโสใหญ่ เรื่องนี้ขออย่าได้บอกท่านพ่อข้าเป็นอันขาด!"
ผู้อาวุโสใหญ่หรี่ตาลง "เจ้าสำนักเพิ่งไปที่หลังเขากับจั้นซินเฉิง หากไม่ใช่เพราะข้าช่วยปกปิดไว้ เจ้าถูกเปิดโปงไปนานแล้ว!"
"อีกอย่าง สิ่งที่เจ้าทำ เจ้าสำนักต้องรู้แน่นอน เพียงแต่เขาไม่ยอมเอ่ยปากว่าเจ้าเท่านั้น!"
โอวหยางเช็งเม้งสายตาอาฆาต มองไปที่ผู้อาวุโสใหญ่ "พวกเราควรจะไว้หน้าซึ่งกันและกัน ไว้หน้าซึ่งกันและกัน!"