จูเว่ยจ้องมองเงาร่างของผู้นั้นแล้วรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด แต่ก็นึกไม่ออกว่าบังเอิญพบหน้าเขาที่แห่งใดมาก่อน
จั้นหลานกับมู่เหยียนเดินเรื่อยเปื่อยไป ไม่รู้ไม่ช้าสองคนก็ก้าวเข้าไปในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งแสงไฟสว่างไสว
จั้นหลานมองเห็นว่าข้างในครึกครื้นยิ่งนัก จึงเร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
มู่เหยียนเงยหน้ามองชื่อตรอก แล้วดึงมือนางไว้ พลางเอ่ยถาม "เจ้าจะเข้าไปจริงหรือ?"
จั้นหลานมองเขาด้วยความฉงน "ต้องหาที่กินข้าวกันสักแห่ง เจ้าไม่หิวดอกหรือ? ครึกครื้นเพียงนี้ ต้องมีของกินเลิศรสแน่นอน"
มู่เหยียนกลั้นรอยยิ้มไว้ ก่อนจะยกมือทำเป็นเชื้อเชิญ
ผู้คนมากมายเบียดเสียด จั้นหลานเดินไปข้างหน้า ยิ่งเดินยิ่งรู้สึกผิดสังเกต
เพราะหน้านางสนมแต่ละแห่งล้วนมีหญิงสาวนุ่งห่มน้อยชิ้น แต่งตัวสวยสะคราญตา
นางเหล่านั้นจ้องนางราวกับจะถกเสื้อผ้าให้หลุดลุ่ย สอดสายตาออดอ้อนเอ่ย "ท่านชาย มาทางนี้เถิดเจ้าค่ะ!"
หญิงบางคนที่กล้าหนาหน่อย เห็นจั้นหลานเป็นชายหนามขาวเนียนงดงาม ท่าทางจะจับผลักง่ายจึงตรงเข้าโถมตัวใส่ทันที
ส่วนมู่เหยียนนั้นสูงสง่าเกินไป เหล่าหญิงสาวจึงได้แต่แอบมองส่งสายตาหวานหยดย้อยไปทางเขา
พอถูกหญิงสาวคนหนึ่งดึงแขน จั้นหลานถึงได้รู้สึกตัวว่า ที่แห่งนี้ คงเป็นซ่องโสเภณีไม่ผิด
นางนึกขึ้นได้ในทันใด ว่าในเมืองติ้งอัน มีตรอกแห่งหนึ่งชื่อหยานหลิวเซียง ซึ่งล้วนเต็มไปด้วยโรงโสเภณีทั้งนั้น
จั้นหลานแทบบ้า หันกลับไปมองมู่เหยียนเพื่อขอความช่วยเหลือ