ใครจะคาดคิด มู่เหยียนกลับโน้มตัวข้ามร่างนาง หยิบลูกผลไม้แช่อิ่มจากจานที่อยู่ด้านหลังขึ้นมาหนึ่งลูก ใส่เข้าปากของเขา
มู่เหยียนถอยหลังหนึ่งก้าว เอียงศีรษะมองจั้นหลานที่กำลังหน้าร้อนใจ "คุณหนูจั้น กำลังคิดอะไรอยู่หรือ?"
จั้นหลานทั้งอายทั้งโมโห มู่เหยียนกำลังแกล้งนาง!
แต่สิ่งที่ตามมาทำให้นางคิดไม่ถึงยิ่งกว่า มู่เหยียนกลับถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก!
จั้นหลานขมวดคิ้วเข้าหากัน เขาจะทำอะไรกันแน่?
มู่เหยียนมองใบหน้าแดงระเรื่อของจั้นหลานแล้วกล่าว "คุณหนูจั้น อย่าคิดไปไกลนัก... ข้ากระหม่อมเพียงถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก เพื่อให้ท่านวัดขนาดได้สะดวก!"
จั้นหลานมองเรือนร่างที่ไม่อาจปิดบังความดีงามได้ภายใต้เสื้อชั้นในบางเบาของเขา แล้วแสร้งทำเป็นใจเย็นรับเสื้อคลุมตัวนอกของมู่เหยียนมา
นางคิดจะหยิบไม้บรรทัดมาวัดขนาดเสื้อผ้า
มู่เหยียนกลับยิ้มมุมปาก กางแขนทั้งสองข้าง "คุณหนูจั้น การวัดขนาดต้องวัดบนเรือนกายของคน!"
จั้นหลานนึกขึ้นได้ในที่สุด ที่ร้านตัดเสื้อสำเร็จรูป ล้วนต้องใช้มือวัดขนาดเสื้อผ้าของลูกค้า
นางฝืนใจ ใช้มือวัดความกว้างบ่าของมู่เหยียน
จดตัวเลขไว้แล้ว ก็วัดความยาวแขนของเขา ต่อด้วยรอบเอว ปลายนิ้วของจั้นหลานแตะไปถึงตรงไหน แววตาของมู่เหยียนก็เพิ่มสีสันแห่งความปรารถนาขึ้นหลายส่วน ในที่สุดมือของจั้นหลานก็แข็งทื่ออยู่ที่รอบสะโพกของมู่เหยียน
นิ้วของจั้นหลานสัมผัสกล้ามเนื้อสะโพกแน่นกระชับของมู่เหยียนผ่านเสื้อผ้าบางๆ นางหดมือกลับโดยไม่ทันคิด มู่เหยียนเกร็งกล้ามเนื้อ หันหลังให้จั้นหลาน "ไม่เป็นไร ไม่ต้องแล้ว ข้าให้จูเว่ยบอกขนาดให้เจ้าเอง..."