ครานี้ ทหารที่ถือเป้าตอบสนองได้ทันทีในพริบตาเดียว
เขายกเป้าขึ้นวิ่งรอบสนามฝึกซ้อมหนึ่งรอบ พลางตะโกนด้วยความตื่นเต้นว่า "ถูกต้อง เข้าตรงใจเป้า!"
เมื่อมือของจั้นหลานค่อยๆ วางคันธนูลง เสียงเชียร์จากฝูงชนก็ดังกระหึ่มไปทั่ว
แม่ทัพใหญ่ทั้งสี่ถึงกับตบหลังกันเองด้วยความตื่นเต้น "เด็กสาวคนนี้เก่งจริงๆ!"
ดวงตาของจั้นเป่ยชางเป็นประกายขึ้นมา หรือว่าจั้นหลานจะเกิดมาเพื่อสนามรบจริงๆ!
จั้นฮุยก็มองไปทางจั้นหลานด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน
ฝีมือของคุณหนูสี่ของเขา โดยรวมแล้วดูเหนือกว่าเขา!
จั้นฮุยแอบตั้งปณิธานในใจ ว่าตนเองจะต้องไม่แพ้จั้นหลาน มิเช่นนั้นจะแบกรับภาระอันใหญ่หลวงไว้ได้อย่างไร
เมื่อเห็นจั้นหลานยิงเข้าเป้าอีกครั้ง มู่เหยียนกลั้นความดีใจเล็กๆ น้อยๆ ในใจไว้ สายตาเย็นชามองไปทางจั้นเฟิงแล้วเอ่ยว่า "ถึงตาเจ้าแล้ว!"
จั้นเฟิงหยิบคันธนูของตนขึ้นมาอย่างสิ้นหวัง เขามองไปที่เป้าที่อยู่ไกลออกไปร้อยก้าว เป้านั้นตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น นิ่งไม่ไหวติง
หากเขายิงไม่โดนอีก วันนี้ต่อหน้ากองทัพตระกูลจั้น เขาจะเสียหน้าหมดสิ้น!
เขาโก่งธนูขึ้นใส่ลูกธนู มองไปที่เป้าตรงหน้า แล้วตั้งสติให้มั่นคง
ปล่อยมือ ทุ่มแรงทั้งหมดยิงธนูออกไปหนึ่งดอก
ลูกธนูพุ่งตรงไปยังเป้า เหล่าทหารต่างยืดคอแหงนมอง
ตุบ!
ลูกธนูของจั้นเฟิงปักอยู่ที่เป้าอย่างมั่นคง
ผู้คนทั้งหลายเพ่งมอง แล้วในหมู่คนก็เงียบกริบ
พวกเขามิได้ตกตะลึงในวิชายิงธนูของจั้นเฟิง หากแต่เพราะลูกธนูของจั้นเฟิงยิงพลาดเป้า!
ลูกธนูปักอยู่ที่ขอบสุดของเป้า!
เหล่าแม่ทัพใหญ่ผิดหวัง บ้างก็หลับตา บ้างก็ส่ายหน้า