ในดวงเนตรของซือจวินเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน
เสียงต่อสู้ด้านนอกพระตำหนักยิ่งใกล้เข้ามาทุกที
จั้นหลานราวกับหวนคืนสู่ชาติก่อน ซือจวินก็เคยมีสีหน้าอำมหิตประกาศแก่ตนถึงเรื่องที่วงศ์ตระกูลของนางถูกทำลายลงทีละคนทีละคนเช่นนี้
ความแค้นแผ่ซ่านไปทั่วจิตใจของจั้นหลาน
"กระหม่อมขอสาบานว่าจะต่อสู้กับกบฏจนตัวตาย!" จงซวนเหลียงตั้งใจแน่วแน่ หากกบฏบุกเข้ามา เขาจะยอมตายเพื่อปกป้องประเทศ
ซือยู่จางกำลังประสานประณี "ทุกท่านใจเย็นก่อน อย่าได้หุนหันพลันแล่น จงเชื่อมั่นในกำลังของทหารองครักษ์ราชวัง!"
หลู่จงจ้องซือจวิน กล่าวตำหนิว่า "เหตุใดอ๋องเว่ยจึงต้องลงมือถึงขั้นลอบปลงพระชนม์บิดาเช่นนี้ แบกรับคำครหานับหมื่นปี!"
ซือจวินเย้ยหยัน เขาคลุ้มคลั่งไปเสียแล้ว "บนตำราแผ่นดิน ข้าจะเขียนอย่างไร ก็ย่อมเป็นไปตามใจข้า!"
อ๋องเซียนและอ๋องฉีทั้งสองต่างไม่เอ่ยปาก หากคราวนี้เลือกข้างผิด คงมีเรื่องยุ่งยาก
ยามนี้ ในใจของทั้งสองคนต่างก็มีความวิตกกังวลของตน
อ๋องเซียนมองไปทางมู่เหยียน "พระอนุชา ขอทรงวินิจฉัยโดยเร็วเถิด!"
ในใจอ๋องเซียนคิดว่า ไหนเลยจะยิงธนูให้ซือจวินตายเสียให้สิ้นเรื่องก็จบ ไท่จื่อตายไป ยังมีเขาอีกมิใช่หรือ
แม้ต้องเป็นฮ่องเต้หุ่นเชิด เขาก็ยอม
อ๋องฉีมองไปทางจั้นหลาน "พระอนุชา พระพี่สะใภ้ ขอทรงทั้งสองตัดสินพระทัยโดยเร็วเถิด!"
ในใจเขาคิดว่า หากไท่จื่อตาย เขาก็สามารถสืบทอดราชบัลลังก์ได้เช่นกัน อย่างไรก็ต้องไม่ปล่อยให้ซือจวินสมปรารถนา มิเช่นนั้นเมื่อครู่เขายืนข้างไท่จื่อ หากซือจวินชิงบัลลังก์สำเร็จ คงไม่ปล่อยผ่านเขาเช่นกัน
มู่เหยียนและจั้นหลานต่างไม่เอ่ยปาก จั้นหลานไม่ต้องการทำลายจังหวะของมู่เหยียน เขาจะไม่ปล่อยให้ซือจวินควบคุมได้ง่าย ๆ อย่างแน่นอน