หลี่กงกงเงยหน้ามองทุกคน แล้วอ่านทีละคำ: "ด้วยปณิธานแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้มีพระราชโองการว่า เราได้รับความไว้วางใจจากสวรรค์ให้ครองแผ่นดิน ตรึกตรองถึงภาระอันหนักหน่วงที่ได้รับมอบหมาย ใจจดจ่ออยู่กับความรับผิดชอบยิ่งนัก ไท่จื่อซือหยุนจะสืบทอดราชบัลลังก์ สืบสานความสงบสุขอันร่มเย็น บัดนี้ประสงค์จะฟื้นฟูบ้านเมืองให้เจริญ จึงจำเป็นต้องปฏิรูปครั้งใหญ่ โดยมีอ๋องผู้สำเร็จราชการมู่เหยียนช่วยเหลือ ร่วมกันสร้างความเจริญใหม่ ในปีหน้านี้ให้เป็นปีรัชศกชิ่งอู่ปีที่หนึ่ง ทรงอภัยโทษทั่วหล้า เริ่มต้นใหม่กับราษฎร..."
ทุกคนกำลังฟังพระราชโองการ ดวงตาของซือจวินทันใดก็มืดลง เขาใช้เลือดของตัวเองเป็นยานำ เขาเสาะหายารักษาผู้ให้กำเนิด เนื้อที่ขาของเขาถูกสัตว์ร้ายกัดฉีกไปแล้ว ท้ายที่สุดก็ยังสู้สถานะลูกชายคนโตของไท่จื่อไม่ได้
ซือจวินค่อยๆ ขยับตำแหน่งอย่างลับๆ เข้าไปใกล้ไท่จื่อ
จั้นหลานระแวดระวังซือจวินมาตลอด นางเห็นซือจวินเข้าไปใกล้ไท่จื่อ แต่ก็แสร้งไม่ใส่ใจด้วยความเจ้าเล่ห์
แท้จริงแล้ว สิ่งที่นางต้องการคือให้คนตระกูลซือตายหมดทั้งตระกูล!
มู่เหยียนย่อมเห็นเช่นกัน เพียงแต่ความคิดของเขากับจั้นหลานเหมือนกันเป๊ะ
ไม่มีใครสังเกตเห็นความคิดที่แท้จริงของสามีภรรยาจิตดำคู่นี้
ไท่จื่อได้ยินชื่อของตัวเองในพระราชโองการ ลมหายใจที่ถูกซือจวินยั่วให้อัดอั้นอยู่ในอกก็พลันระบายออกมา เขาตื่นเต้นจนอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง แผลแตกออกทันที
"ฝ่าบาท!"
ในชั่วขณะวิกฤต ซือจวินดึงปิ่นหยกออกจากผม ปิ่นหยกปลายนั้นแท้จริงเป็นกริชที่คมกริบ!
ผมของซือจวินสยาย เขารวดเร็วนำกริชจี้ไปที่ลำคอของไท่จื่อ