มู่เหยียนลุกจากที่นอน จูเว่ยเข้ามากราบทูลว่า "นายท่าน เรื่องที่สั่งไว้จัดการเรียบร้อยแล้ว"
มู่เหยียนพยักหน้าแล้วปิดประตู
จูเว่ยยืนอยู่หน้าประตูยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อวานคุณหนูจั้นได้บอกนายท่านถึงสาเหตุที่นางกลัวงู
นายท่านจึงรีบให้คนไปสืบว่าในตระกูลจั้นมีใครที่ชอบรังแกจั้นหลานตอนเธอยังเด็ก
แล้วเขาก็ส่งอดมืดออกไปในยามค่ำคืนเพื่อมอบของขวัญสุดพิเศษให้จั้นเสวี่ยโหรวและจั้นลี่ลั่วแต่ละคน
แม้จูเว่ยจะรู้สึกว่านายท่านช่างเป็นเด็กซะจริง ๆ ไม่เหมือนวิถีการตัดสินใจเด็ดขาดของเขาในอดีตเลย
แต่ตัวนายท่านเองก็คงไม่คิดเช่นนั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะสองคนนั้นยังนับเป็นพี่น้องกับท่านแม่นาย นายท่านอาจจะใช้งูพิษกัดสองสาวนี่จนตายก็ได้!
......
จั้นหลานไปที่ห้างข้าวหลินตระกูลเซินแต่เช้า เซินซานพานางเข้าไปอย่างลับ ๆ ในห้องลับแห่งหนึ่ง
จั้นหลานพยักหน้ากล่าวว่า "ขอบพระคุณพี่ชาย"
เซินซานยิ้มแล้วกล่าวว่า "น้องสาวไม่ต้องเกรงใจ ที่นี่ปลอดภัยดี"
จั้นหลานยิ้มบาง ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องลับ ปิดประตูลง
ชายหนุ่มในห้องลับเมื่อเห็นจั้นหลานก็ซ่อนความคิดถึงในดวงตาเอาไว้ ฉลององค์สีน้ำเงินยาวทำให้เขาดูหล่อเหลาสง่างาม
"คุณหนูจั้น เจ้ามาตรงเวลาดีนัก"
จั้นหลานยิ้มแล้วนั่งลง เขาแต่งตัวแบบนี้ทำให้นางแทบจำเขาไม่ได้ "ท่านแม่ทัพเย่ ไม่ได้พบกันนานฝ่าบาททรงสบายดีหรือไม่"
เย่ซิวหานพยักหน้ากล่าวอย่างจริงจังว่า "เจ้าพูดถูกแล้ว เมื่อวานข้าได้พบกับองค์ชายเล็กเซียวลั่วไป๋แล้ว"
จั้นหลานลูบคลำขอบถ้วยชาแล้วกล่าวว่า "เช่นนั้นข้าก็อุ่นใจแล้ว ท่านแม่ทัพเย่ คราวนี้ท่านเดินทางมาโดยแอบตามคณะทูตมาอย่างลับ ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างต้องระมัดระวังนะ"
"คุณหนูจั้นวางใจได้ และเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เรื่องที่เจ้าให้ข้าไปทำนั้น ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว" เย่ซิวหานกล่าวต่อ