หลี่ซื่อและจั้นเสวี่ยโหรวผลักกันไปมาอย่างเมามัน ในที่สุดก็ถูกผลักออกไปอย่างแรง ร่างกายของหลี่ซื่อย่อมสู้จั้นเสวี่ยโหรวที่อายุน้อยกว่าไม่ได้
นางชนเข้ากับกำแพงอย่างแรง จั้นเสวี่ยโหรวใจแทบหยุดเต้น เพราะได้ยินเสียงอู้อี้ดังขึ้น เลือดทะลักออกจากศีรษะของหลี่ซื่อทันที แล้วนางก็ทรุดฮวบลงกับพื้น
หลี่ซื่อถูกชนจนตาลาย ม่านตาหดเกร็งจ้องมองจั้นเสวี่ยโหรว ด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความเกลียดชัง
"วิญญาณทวงหนี้...ข้าให้กำเนิดวิญญาณทวงหนี้ตัวหนึ่ง..."
เลือดจำนวนมากไหลลงมาจากหน้าผากของหลี่ซื่อ นางรู้สึกตาพร่ามัวไปหมด แล้วค่อย ๆ หลับตาลง
จั้นเสวี่ยโหรวยกมือปิดปากของตน ขาทั้งสองข้างสั่นเทาเดินเข้าไปใกล้ ยื่นนิ้วไปแตะที่จมูกของหลี่ซื่อเพื่อลองดู ปรากฏว่าหลี่ซื่อหมดลมหายใจไปแล้ว
นางหน้าซีดเผือด ถอยหลังไปหลายก้าว หวาดกลัวในใจยิ่งนัก นางฆ่าหลี่ซื่อ นางฆ่ามารดาของตนเองด้วยมือของตัวเอง!
หลี่ซื่อตายแล้ว!
จั้นเสวี่ยโหรวรู้สึกขนหัวลุก ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงผู้คุมตวาด "เป็นอะไรไป พวกแม่ลูกคู่เนี่ยอยากโดนตีรึไง!"
จั้นเสวี่ยโหรวกลอกตาไปมา นางจะให้ผู้คุมรู้ว่านางพลั้งมือฆ่าหลี่ซื่อไม่ได้ เดี๋ยวนางก็ส่งเสียงกรีดร้อง "อ๊า! แม่!"
เสียงร้องไห้ของนางดึงดูดความสนใจของผู้คุมทันที ผู้คุมสองคนพุ่งเข้ามา เห็นจั้นเสวี่ยโหรวกอดศพหลี่ซื่อร้องไห้โฮ
จั้นเสวี่ยโหรวแม้จะเกลียดหลี่ซื่อเป็นอย่างยิ่ง แต่ในวินาทีที่หลี่ซื่อจากไป จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าบนโลกนี้ไม่มีญาติสืบสายเลือดอีกแล้ว