สีหน้าซือจวินเย็นชาขณะเอ่ยว่า "ให้เขารอไปก่อน!"
ซือจวินเดินจากไปอย่างเย็นชา มาถึงห้องของไป๋ลู่
เมื่อเข้าไปในห้อง เห็นไป๋ลู่นั่งซึมอยู่หน้ากระจก จึงเอ่ยเสียงเย็นว่า "อีกครู่หนึ่ง ข้าจะพบกับบิดาของเจ้า หากเจ้าบังอาจพูดอะไรเกินเลย ผลที่ตามมาเจ้าคงรู้ดี!"
ไป๋ลู่มองซือจวินด้วยความหวาดกลัว นางไม่กล้าขัดใจซือจวิน ได้แต่พยักหน้าอย่างว่าง่าย
"จงช่วยพระชายาแต่งเครื่องประดับให้เรียบร้อย" ซือจวินเหลือบมองหญิงรับใช้ทั้งสอง
หญิงรับใช้ทั้งสองรีบช่วยไป๋ลู่สวมปิ่นและเครื่องประดับทันที
ครู่ต่อมา ไป๋ลู่ตามซือจวินมาที่ห้องโถง
เมื่อไป๋ลู่เห็นบิดาของตน กลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นไว้ แล้วยิ้มอย่างฝืนทนเอ่ยว่า "ท่านพ่อ! ท่านมาแล้ว"
ไป๋หยุนหลง เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการ คำนับแล้วกล่าว "ข้าน้อยคารวะท่านอ๋อง"
ซือจวินยังคงสง่างามเช่นเคย ยื่นมือไปประคองไป๋หยุนหลงขึ้นแล้วกล่าว "ท่านพ่อตาเหมามีธุระอันใดหรือ?"
แต่ทว่า ไป๋หยุนหลงเดินเข้ามาหน้าตบไป๋ลู่ทันที ไป๋ลู่ตะลึงพรึงเพริดมองบิดาของตน
"ตระกูลเราโชคร้ายที่ได้ลูกสาวหน้าด้านไร้ยางอายเช่นนี้!" ไป๋หยุนหลงตวาดเสียงเข้ม
ไป๋หยุนหลงมองซือจวินด้วยความละอายใจ น้ำเสียงนอบน้อมกล่าว "ท่านอ๋อง ข้าน้อยทราบถึงความชั่วร้ายของบุตรสาวแล้ว ขอท่านอ๋องทรงหย่า นางเถิด ข้าน้อยจะพานางกลับบ้านเอง!"
ใบหน้าของซือจวินค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีคล้ำ เขาคาดว่าไป๋ลู่คงแจ้งข่าวให้บิดาของนางรู้แล้ว
แต่ทว่า สีหน้าตกตะลึงของไป๋ลู่ไม่เหมือนการแสดง
ไป๋ลู่กุมแก้มที่เจ็บปวด ดึงชายเสื้อบิดาไว้แล้วกล่าว "ลูกผิดไปแล้ว..."
ที่นางถูกบิดาตบ ก็เพื่อจะพานางกลับบ้านนั้นเอง!