ชู่อินแก้มแดงระเรื่อ แสร้งทำเป็นใจเย็นกล่าวว่า "คนไร้คู่รักอย่างเจ้า ไม่มีทางเข้าใจรสชาติอันซับซ้อนของความรักหรอกน่า"
จั้นหลานก้มหน้าลง นึกถึงคำพูดของมู่เหยียนเมื่อคืนนี้ นึกถึงจุมพิตของเขา ราวกับกลิ่นไม้หอมของเขายังคงอบอวลอยู่รอบกาย คิดไปคิดมาแก้มของจั้นหลานก็ขึ้นสีแดงเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง
ชู่อินเอียงคอมองนาง "โอ้ย มีเรื่องเป็นนัยๆ นี่นา พูดถึงแค่นี้ เจ้าหน้าทำไมแดงขนาดนั้นเล่า หรือว่า..."
จั้นหลานรีบปฏิเสธทันควัน "ข้าไม่ได้ ข้าไม่รู้ ท่านอย่าพูดพล่อยๆ นะ!"
ชู่อินมองรอยแดงบนแก้มของจั้นหลานค่อยๆ จางหายไป แล้วนางก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ชู่อินหรี่ตามองพลางเอ่ยว่า "ที่จริง ข้าว่าเจ้ากับเจียงอินมู่เหยียนช่างสมกันเหลือเกิน"
จั้นหลานที่กำลังจิบชาอยู่ ถึงกับพ่นชาออกมาหนึ่งคำ "ชู่อิน อย่าพูดเหลวไหล!"
ชู่อินวางตะเกียบลงพลางกล่าว "จริงสิ ลองมองไปทั่วเมือง ทั้งหน้าตาและกำลังความสามารถ ข้าไม่เห็นมีบุรุษใดในเมืองติ้งอันที่จะคู่ควรกับเจ้าได้เลย"
นางนึกขึ้นได้อะไรบางอย่าง "แต่... เซียวเฉินที่อยู่ข้างกายเจ้าก็ไม่เลว ทว่า ข้าว่ารู้สึกว่ายังเทียบมู่เหยียนไม่ได้นัก"
"น่าเสียดายนะ ชื่อเสียงของมู่เหยียนค่อนข้างจะ... และเขาหน้าตาดีเกินไป ถึงขนาดข้ายังอดมองหลายตาไม่ได้ ข้ากลัวว่าภายหน้าเขาจะมีหญิงสาวห้อมล้อมแล้วทำให้เจ้าโกรธ อีกทั้ง เจ้ายังสู้เขาไม่ได้ เขาโหดเหี้ยมอำมหิต ฆ่าคนนับไม่ถ้วน ไม่ได้ ไม่ได้ เจ้าไปอยู่กับเขาไม่ได้!"
ชู่อินสีหน้าจริงจัง แล้วก็หยิบเสี่ยวหลงเปากินอีกหนึ่งลูก