มู่เหยียนก้มหน้ามองถ้วยชาในมือ คิดในใจว่าทำไมจั้นหลานถึงต้องขัดขวางไม่ให้หวังชิงเฉินเป็นม่ายม้า?
หรือว่าจั้นหลานจะชื่นชอบหวังชิงเฉิน?
มือที่ข้อนิ้วถนัดชัดเจนของมู่เหยียนค่อยๆ กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว กึก! เขาบดขยี้ถ้วยกระเบื้องขาวในมือจนแหลก
เลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกจากบาดแผล ลัดเลาะตามนิ้วมือหยดลงบนโต๊ะ
จูเว่ยได้ยินเสียงก็รีบเข้ามา เขารีบหยิบผ้าแพร่ออกมาแล้วกล่าวว่า "นายท่าน พระหัตถ์ของท่าน..."
มู่เหยียนรับผ้าเช็ดหน้ามาพันรอบนิ้ว ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า "ไป ไปที่บ้านของหวังชิงเฉิน"
จูเว่ยสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกทั่วกายนายท่าน เขารีบตามไปติดๆ
มู่เหยียนนั่งในรถม้าไม่พูดไม่จา มาถึงที่พำนักของหวังชิงเฉิน คนในตระกูลหวังก็ต้อนรับเขาอย่างมีมารยาท
มู่เหยียนได้พบกับหวังชิงเฉินซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็น มีบ่าวรับใช้ผลักให้
เขายังคงมีใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน ปราศจากมลทินของฝุ่นธุลี
เมื่อเห็นมู่เหยียน เขาแสดงท่าทีไม่ยอมแพ้ ไม่โอ้อวด คำนับเบาๆ กล่าวว่า "ท่านมู่ ข้าน้อยมีโรคภัยในกาย ไม่สามารถคำนับท่านได้เต็มที่"
มู่เหยียนมองเขา หวังชิงเฉินผู้นี้รูปโฉมงดงามไม่น้อย
อีกทั้งในดวงตาของผู้นี้ยังแฝงไว้ซึ่งปัญญา สายตาคมกริบที่ยากจะหยั่งถึง
มู่เหยียนเคยอ่านบททดสอบของเขาในห้องสอบหลวง ความสามารถของเขา อีกไม่กี่ปีต้องได้เป็นอัครเสนาบดีเป็นแน่
หรือว่าจั้นหลานจะชื่นชอบบุรุษลักษณะเช่นนี้?
มู่เหยียนสีหน้าเย็นชา เขาก้มลงมองหวังชิงเฉิน หวังชิงเฉินสัมผัสได้ถึงอำนาจอันน่ากดดันที่ตรงเข้ามา ขนตาของเขากระพือเบาๆ สองครั้ง แต่ไม่มีความรู้สึกวุ่นวายในใจมากนัก