วันรุ่งขึ้น มู่เหยียนไม่มีราชกิจติดตัว จึงพักผ่อนอยู่ที่จวน
อารมณ์ของเขาดีเป็นพิเศษ เนื่องจากได้รับข่าวจากต้นเขียวลั่ว สายตาของเขาที่อยู่ในวังว่า ซือเหยาดูเหมือนจะชอบหวังชิงเฉินมาก
ความพยายามของเขามิได้สูญเปล่า
เขาอ่านหนังสือด้วยความเบิกบานใจ ทว่านักก็ได้ยินเสียงเคาะประตูของจูเว่ย
มู่เหยียนฟังเขาพูดติดๆ ขัดๆ ว่า "นายท่าน วันนี้คุณหนูจั้นนัดพบหวังชิงเฉินเป็นการส่วนตัวเจ้าค่ะ"
มู่เหยียนวางหนังสือลง มองไปทางจูเว่ย "ไปที่ใดหรือ?"
จูเว่ยพูดอึกอัก "บ่าวได้ส่งคนติดตามไปแล้วขอรับ"
มู่เหยียนขมวดคิ้ว จั้นหลานนัดพบหวังชิงเฉินตามลำพัง ลับๆ ล่อๆ เช่นนี้ ต้องการจะทำสิ่งใดกัน?
หวังชิงเฉินที่นั่งอยู่ในรถม้าก็มิได้คาดคิดว่าจั้นหลานจะพาเขามาถึงย่านคนจน
เมืองติ้งอันแบ่งออกเป็นเมืองชั้นในและเมืองชั้นนอก รอบๆ เมืองชั้นนอกมีกระท่อมมุงจากที่สร้างอย่างสกปรกรกรุงรัง และบ้านดินอบแห้ง บางรายกระทั่งยังอาศัยอยู่ในเพิงฟางที่ลมโกรกทุกทิศทาง
สภาพแวดล้อมที่นี่ย่ำแย่ยิ่งกว่าหมู่บ้านเสี่ยวเหอเสียอีก
ว่ากันว่าถิ่นกันดารย่อมให้คนพาล จั้นหลานเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน จึงพาอดมืดติดตามเข้ามาในหมู่บ้านด้วย
หวังชิงเฉินมองดูหมู่บ้านที่ทรุดโทรม กลิ่นเน่าเหม็นอบอวลไปทั่ว
คนเฒ่าคนแก่หดคอหลบหนาวอยู่รอบกองไฟ ส่วนเด็กๆ จ้องมองรถม้าของพวกเขาอย่างหิวกระหาย
หวังชิงเฉินมองไปยังเหล่าเด็กที่แอบมองพวกเขาอยู่แวบหนึ่ง ในสายตาของเด็กที่อายุยังไม่ถึงสิบขวบเหล่านั้น กลับเผยให้เห็นความสิ้นหวัง ความโลภ และความหดหู่
ในแววตาของพวกเขาเขียนไว้ว่า หากอยากมีชีวิตอยู่ ต้องแย่งชิงจากมือผู้อื่น
หวังชิงเฉินดึงม่านรถลงมา ใจคอพะวักพะวน