มือของจั้นเป่ยชางกำแน่น เซวี่ยเว่ยยังไม่ตาย!
ฉินซวงตกตะลึงเบิกตากว้าง นางกัดฟันมองเซวี่ยเว่ย บาปกรรมทั้งหลายเหล่านี้ ล้วนเกิดจากเซวี่ยเว่ย!
จั้นหลานอธิบายให้จั้นเป่ยชางและฉินซวงฟัง "ท่านพ่อ ท่านแม่ ตั้งแต่แม่นางตำแยถูกฆ่า ข้าน้อยก็เริ่มสงสัยแล้ว หลี่ซื่อต้องมีพรรคพวกแน่ เพื่อล่อพรรคพวกนั้นออกมา ข้าน้อยจึงจงใจแพร่ข่าวว่าจั้นเสวี่ยโหรวถูกอ๋องเว่ยตามล่า ใครจะคิดว่าเซวี่ยเว่ยไม่ได้ตายจริง ๆ!"
จั้นหลานพูดต่อ "อีกทั้ง เมื่อวานข้าน้อยเห็นเงาหน้าของคนหนึ่งในวัดเทียนหลง พระที่แอบปรากฏตัวอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ในวัด ประกอบกับที่หลี่ซื่อมักมาที่วัดเทียนหลงเพื่อจุดธูปเทียบเป็นประจำ บุตรีจึงคิดเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกันได้ เซวี่ยเว่ยอาจบวชเป็นพระไปแล้วก็ได้"
เซวี่ยเว่ยก้มหน้าลง แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าดังตุบ "แม่ทัพจั้น คุณนาย คุณหนูใหญ่ ข้าน้อยเซวี่ยเว่ยช่างไม่คู่ควรกับพวกท่าน ข้าน้อยสมควรตาย!"
จนกระทั่งเห็นเซวี่ยเว่ยที่เคยสงบนิ่งมาโดยตลอดแสดงสีหน้าเสียใจกลับใจ จั้นเป่ยชางจึงดึงความคิดกลับมาจากความทรงจำได้ และในที่สุดเขาก็ยอมรับความจริงที่ว่าเซวี่ยเว่ยไม่ได้ตาย
อารมณ์ทั้งหมดของจั้นเป่ยชางปะทุขึ้นในชั่วขณะนี้!
อกของเขาขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง คว้าคอเสื้อของเซวี่ยเว่ยขึ้นมาแล้วชกเข้าที่แก้มของเซวี่ยเว่ยหนึ่งหมัด
"ข้าถือว่าเจ้าคือพี่น้อง เจ้ากล้าทำอะไรลงไป!"
เซวี่ยเว่ยโซเซ แก้มถูกชกจนบิดเบี้ยว มุมปากแตกมีเลือดไหล เขาไม่ขัดขืนและคุกเข่าลงอีกครั้งกล่าวว่า "แม่ทัพจั้น ข้าน้อยมีผิด!"
จั้นเสวี่ยโหรวไม่เคยคิดมาก่อนว่าเซวี่ยเว่ยจะยังไม่ตาย นางมองบิดาของตนเองด้วยความเกลียดชัง แล้วถามทั้งน้ำตาว่า "ทำไมท่านไม่ตาย? ท่านไม่ใช่รับมีดแทนบิดาบุญธรรมหรือ? ทำไมท่านไม่ตายไปเสีย!"