จั้นลี่ลั่วมิได้สังเกตเห็นความผิดปกติของบิดาเลยแม้แต่น้อย
นางจ้องมองมู่เหยียนบนแท่นที่มาเป็นโล่คุ้มกันให้จั้นหลานอีกครั้ง ความอิจฉาริษยาแทบกัดกินหัวใจนางให้เป็นบ้า!
เหตุใดจั้นหลานจึงมีวาสนาดีถึงเพียงนี้!
มิเพียงแต่เป็นจอหงวนบู๊ (จอหงวนบู๊) ที่แน่นอนแล้วเท่านั้น!
อีกทั้งมู่เหยียนยังดูปฏิบัติต่อนางเป็นพิเศษ ราวกับว่าทั้งสองรู้จักกันมาก่อน
จั้นเสวี่ยโหรวกอดกระเป๋าน้ำอุ่นไว้ มือทั้งสองข้างเย็นเฉียบ นางได้ยินเสียงอันตื่นเต้นของจั้นฮุยอยู่ข้างกาย ก็ยิ่งอิจฉาจั้นหลานมากขึ้นไปอีก
จั้นหลานมองไปยังใต้แท่น นางเห็นได้ว่าผู้ใดยินดีกับนางอย่างแท้จริง และผู้ใดยิ้มให้นางอย่างเสแสร้ง
จั้นหลานเดินเข้าไปหามู่เหยียนเพื่อรับทวนรบของท่านปู่คืนมา แล้วกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ: "ท่านมู่ ขอบคุณมากขอรับ ทวนรบเล่มนี้ขายให้ข้าได้หรือไม่?"
มู่เหยียนเลิกคิ้วมองจั้นหลาน แล้วปฏิเสธ: "ขายไม่ได้!"
"ก็ได้!" จั้นหลานพยักหน้า ย่อมเป็นเช่นนั้น ทวนรบอู๋หมิงเล่มนี้เป็นมู่เหยียนที่ค้นพบ ใครจะยินดีขายให้นางก็เป็นเรื่องปกติ
นางไม่มีเหตุผลที่จะบังคับผู้อื่น
จั้นหลานกำทวนเหล็กกล้าในมือแน่น จ้องมองทวนอู๋หมิงด้วยความอาลัยอาวรณ์ แล้วคารวะมู่เหยียนอีกครั้ง: "ยังคงต้องขอขอบคุณท่านอีกครั้ง!"
กล่าวจบ นางก็จากสนามฝึกซ้อมไป
มู่เหยียนมองเงาร่างอันเดียวดายของนาง แล้วหันไปมองทวนรบอู๋หมิงในมือ ดูท่าเด็กน้อยผู้นี้จะชอบทวนรบเล่มนี้เป็นอย่างยิ่ง
เขากลับเห็นแววตาเป็นประกายยิ่งกว่าตอนดื่มสุราเสียอีก หาได้ยากนักที่นางจะพบสิ่งที่ชื่นชอบ