เซียวเฉินกลั้นความโกรธไว้ กัดฟันพูดว่า "ตามข้ามา นายท่านของข้าต้องการพบเจ้า!"
"เจ้าจะให้ข้าไป ข้าก็ต้องไปอย่างนั้นหรือ ข้าไม่เสียหน้าหรอก!" หวงกุ่นสีหน้าเหมือนคนไม่ยอมจำนนต่อทรัพย์สิน
เซียวเฉินจนปัญญา หยิบเงินก้อนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ "ไปหรือไม่ไป?"
"พูดแต่แรกสิ! ไป ๆ ๆ!" หวงกุ่นเปลี่ยนสีหน้าเป็นทันที เดินตามเซียวเฉินไปอย่างประจบประแจง
คนทั้งสองตามรถม้าของจั้นหลานมาถึงตรอกลับตาคนแห่งหนึ่ง
หวงกุ่นใจสั่นระรัว ตบไหล่เซียวเฉินแล้วถามว่า "เฮ้ พี่ใหญ่ นายท่านของเจ้าจะซื้อก้นข้าหรือไม่?"
เซียวเฉินคิดไม่ถึงว่าหวงกุ่นก่อนเข้ากรมทหารจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้
จั้นหลานนั่งอยู่ในรถม้าหัวเราะเบา ๆ "หวงกุ่น เรามาพนันกันสักตั้ง ภายในครึ่งเดือน เจ้าจะกลายเป็นสามอันดับแรกของการสอบวิชาบู๊"
หวงกุ่นมองรถม้าอย่างกังขา ที่นายท่านของเซียวเฉินเป็นสตรีได้อย่างไร "คุณหนูพูดเล่นหรือไม่ แม้ข้าจะเห็นว่าสามอันดับแรกวันนี้ก็แค่นั้น แต่ก็เก่งกว่าข้าจริง ๆ สู้ไม่ได้ก็ต้องยอมรับ!"
จั้นหลานนั่งอยู่ในรถม้ายิ้มมุมปาก นี่คือเสน่ห์ของหวงกุ่น แม้ปากร้ายและกวนบาทา มักทำตัวน่าอาย แต่เขากลับใช้ชีวิตอย่างจริงใจ
"เช่นนั้นเรามาพนันกันดีหรือไม่ ถ้าอีกไม่กี่วันเจ้ากลายเป็นสามอันดับแรก ก็มาหาข้าที่บ้านหลังสุดท้ายในตรอกจินฉาน เงื่อนไขข้าเป็นผู้กำหนด หากข้าแพ้ ธนบัตรพันตำลึงนี้ก็เป็นของเจ้า!"