จั้นหลานตกอยู่ในภวังค์ความคิด ลำพังตอนเด็ก มู่เหยียนเคยเติบโตที่ตงเว่ย แต่หลังจากอายุสิบขวบก็จากมา และไม่เคยหวนกลับไปตงเว่ยอีกเลย
แต่แววตาตื่นตะลึงในดวงตาของเซี่ยหยวนจาง ทำให้นางรู้สึกว่าเรื่องนี้มิใช่เรื่องง่าย
และจั้นหลานก็มิได้ทันเห็นว่า นอกจากการมองมู่เหยียนด้วยความประหลาดใจแล้ว ตอนที่เซี่ยหยวนจางมองไปที่เย่ซิวหาน ก็ชะงักไปชั่วอึดใจเช่นกัน
ซืออุ่นยิ้มพลางกล่าว "ข้าได้พระแจ้งกลางวูมาด้วยบังเอิญ อีกสองวันข้าจะให้ทูตสามแคว้นประลองยุทธ์ด้วยกัน ฝ่ายที่ชนะย่อมได้พระแจ้งกลางวูนี้ไปครอง"
จั้นหลานเงยหน้าขึ้นมองทหารองครักษ์ราชวังสี่นายที่แบกพระแจ้งกลางวูขึ้นมาอย่างทะนุถนอมดั่งของวิเศษ
ดวงตาของทูตสามแคว้นเปล่งประกายขึ้นพร้อมกัน พระแจ้งกลางวูนี้คือสิ่งที่สร้างขึ้นในวันขึ้นครองราชย์ของฮ่องเต้ปฐมกษัตริย์แคว้นจงโจว เป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของราชบัลลังก์
มู่เหยียนลูบนิ้วก้อยของตน ซืออุ่นช่างกล้าบังอาจเหลือเกิน กล้าเปลี่ยนรางวัลของการประลองสี่แคว้นอย่างลับๆ
ซืออุ่นคิดจะใช้พระแจ้งกลางวูนี้กระตุ้นผู้คน เพื่อดูฝีมือของแม่ทัพเอกแห่งสามแคว้นอื่น
"ข้าจะส่งแม่ทัพจั้นออกประลอง" ซืออุ่นนั่งอยู่บนราชบัลลังก์ เสียงของเขาลอยเข้าหูของมู่เหยียน
จั้นเป่ยชางมองไปทางนั้น กำลังจะเอ่ยว่ากระหม่อมขอรับพระบัญชา หากเขาไม่ขึ้นไป ก็ต้องเป็นลูกชายและลูกสาวของเขาขึ้นแทน จั้นเป่ยชางไม่อยากให้ทั้งสองต้องเสี่ยง
แต่ใครจะคิดว่าซืออุ่นเอ่ยต่อ "แม่ทัพใหญ่ผู้หาญกล้าจั้นหลานรับพระบัญชา!"
มู่เหยียนเหลียวมอง สายตาจับจ้องไปที่ซืออุ่น กล้ามเนื้อแก้มของซืออุ่นกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะรักษาสีหน้าให้สงบไว้ได้