จั้นหลานจ้องตู้กูเอี๊ยนพลางดุว่า "ห้ามไม่มีมารยาท!"
"เจ้าน้อยจะพักที่จวนอ๋องก็ได้ หรือจะไปพักข้างๆ บ้านของตู้กูเอี๊ยนก็ได้ ข้าย่อมไม่กลั่นแกล้งเจ้าน้อยแน่นอน"
"ประการแรก บ้านของตู้กูเอี๊ยนอยู่ใกล้กับจวนอ๋อง ผู้คนแถวนั้นล้วนเป็นคนของข้าน้อย จะสามารถรับประกันความปลอดภัยของเจ้าน้อยได้"
"ประการที่สอง องค์ชายใหม่กำลังจะขึ้นครองราชย์ในเร็ววัน เพื่อความปลอดภัยขององค์ชายใหม่ โรงเตี๊ยมทั้งเมืองติ้งอันจะไม่รับรองชาวต่างชาติ แม้แต่ทูตก็ต้องพำนักในโรงเตี๊ยมของทางราชการ ดังนั้น ขอให้เจ้าน้อยลองพิจารณาอีกครั้ง"
เสวี่ยอี้เฟิงไม่อยากสร้างความลำบากให้จั้นหลานเช่นกัน เดิมทีเขาก็กำลังสร้างปัญหาให้จั้นหลานอยู่แล้ว จึงเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด "ขอบพระทัยพระชายา ข้าน้อยจะพักที่เรือนข้างๆ ของคุณหนูตู้กูก็แล้วกัน"
จั้นหลานหันไปทางตู้กูเอี๊ยน แล้วกำชับว่า "ตู้กูเอี๊ยน เจ้าน้อยเสวี่ยเป็นแขกสำคัญของข้า เจ้าห้ามละเลยเด็ดขาด มิเช่นนั้นข้าจะไม่ยกโทษให้เจ้า!"
"เพคะ" ตู้กูเอี๊ยนตอบอย่างไม่มีเรี่ยวแรง
นางรู้สึกเสียใจแทบตาย วันที่เมาแล้วนั้น หัวร้อนเพียงชั่ววูบก็เลยนอนกับเขาจนได้
โทษที่นางไม่ทำตามแบบแผน โทษที่นางหุนหันพลันแล่น
แต่แรกที่นางคิดว่าเรื่องก็จบลงแล้ว แต่ใครจะคิดว่าเสวี่ยอี้เฟิงกลับมาอีก และยังต้องมาอยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้
เมื่อจั้นหลานจากไปแล้ว เสวี่ยอี้เฟิงจึงพูดกับตู้กูเอี๊ยนด้วยเสียงเย็นชาแผ่วเบา "หากไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก ข้าน้อยก็ไม่อยากอยู่ร่วมกับเจ้าแม้แต่น้อย!"
"หึ ข้าก็ไม่เห็นอยากได้เจ้า ข้า...ก็เป็นตาบอดจึงได้นอนกับเจ้า!" ตู้กูเอี๊ยนถูกคำพูดของเสวี่ยอี้เฟิงยั่วให้โกรธ
เสวี่ยอี้เฟิงหัวเราะเย็น "เจ้ามีความสามารถพอที่จะนอนกับข้าน้อยหรือ? หากไม่ใช่เพราะหนอนพิษของข้าน้อยก่อกวน เจ้าคิดว่าหญิงสาวอย่างเจ้าจะทำอะไรข้าได้หรือ เจ้าอย่าหวังจะได้สมปรารถนา และต่อไปก็อย่าหวังอีก!"