หลังจากมู่เหยียนจัดการราชการในกรมทัณฑ์สวรรค์เสร็จสิ้น ก็พาจูเว่ยไปยังเป๋าซียงจาย
ที่นี่เป็นโรงสุราที่มีชื่อเสียงของเมืองติ้งอัน อาหารเลิศรสก็เลื่องลือไปไกล ขุนนางและชนชั้นสูงมากมายต่างชื่นชอบมาทานอาหารที่นี่
เจ้าของร้านเห็นมู่เหยียนก็คำนับด้วยความเคารพ แล้วนำมู่เหยียนขึ้นไปยังชั้นสอง
มู่เหยียนนั่งลงในห้องงามที่ใหญ่ที่สุด
ไม่นาน เจ้าของร้านก็พาคนหนึ่งมา บุคคลผู้นั้นเดิมทีเต็มไปด้วยความดีใจ แต่พอเห็นมู่เหยียนนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน สีหน้าก็หม่นลงทันที
"ท่านมู่อยู่ที่นี่ได้อย่างไร?" ผู้มาเยือนก็คือแม่ทัพใหญ่จางเจา
มู่เหยียนมุมปากยกขึ้นเล็กน้อยกล่าวว่า "จั้นหลานของข้ากำลังเดินทางมา ไม่ต้องรีบร้อน"
จางเจาหรี่ตามองเขา คำว่า 'จั้นหลานของข้า' ฟังเข้าหูผู้เฒ่าอย่างเขาแล้วช่างไม่สบายหูเสียจริง!
"แม่หนูจั้นมาได้ก็ดี ข้ารอได้!" จางเจาเดินกะเผลกๆ ไปนั่งลง
แต่หลังจากนั้น ในห้องงามก็มีคนทีละคนสองคนเดินเข้ามา จางเจาก็พบความผิดปกติได้อย่างรวดเร็ว
"เจ้าหูหนวกข้างเดียว ไอ้เฒ่าอย่างแกมาทำอะไรที่นี่?"
"เจ้านิ้วขาด ไอ้หน้าด้านๆ อย่างแกมาได้ยังไง?"
"เจ้าแผลเป็นที่ตา แกไม่ใช่ป่วยหรือไง? ทำไมดูคล่องแคล่วว่องไวขนาดนี้!"
หวังเฉิน หลี่เชียง และจ้าวเฟิง แม่ทัพใหญ่สามคนโกรธเสียงดัง "เป็นแม่หนูจั้นชวนข้ามา ไอ้หมาแก่ขาเป๋อย่างแกมาทำไมที่นี่!"
สี่คนพากันจ้องมู่เหยียนด้วยสายตาอาฆาตราวกับจะฆ่าคน
มู่เหยียนลุกขึ้นคำนับด้วยความเคารพกล่าวว่า "แม่ทัพใหญ่ทั้งสี่โปรดอย่าได้โกรธ เป็นผู้น้อยเชิญท่านทั้งสี่มาทานอาหารด้วยกัน แต่อาหารมื้อนี้เกี่ยวข้องกับคุณหนูจั้น"
"ท่านทั้งหลายก็ทราบดีว่าข้ากระหม่อมกับคุณหนูจั้นสนิทสนมกันยิ่งนัก" มู่เหยียนจงใจยืดเสียงคำว่า "ยิ่งนัก" ให้ยาวออกไป