จั้นเสวี่ยโหรวทั้งกายแข็งเกร็ง หลุบตาลง
ซือจวินมาแล้ว ฝ่ายนั้นจะจับนางไปเป็นตัวประกันหรือไม่?
ยามนี้จั้นเสวี่ยโหรวมีปากก็อธิบายไม่รู้ความ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ทันใดนั้น กลุ่มคนชุดดำกลุ่มหนึ่งก็ตรงเข่นเข้ากับขบวนที่คุ้มกัน
หากมีคนมาจับนางไป ย่อมพิสูจน์ว่านางรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ไม่กล้าเผชิญหน้ากับการสอบสวนของกรมอาญา ก็เท่ากับเป็นการตอกย้ำความผิดของนางจริง ๆ
ในความโกลาหล ราษฎรต่างวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง คนชุดดำพลางรัดดึงกับองครักษ์ พลางถือกริชงัดโซ่ตรวนให้หลุด แล้วจับตัวจั้นเสวี่ยโหรวไป
จั้นเสวี่ยโหรวถูกคนใช้ผ้าเช็ดหน้าอุดปาก สิ้นสติไปในชั่วพริบตา
บนถนนสายยาว จั้นหลานนั่งอยู่ในรถม้า ฟังรายงานของอดมืด "ท่านแม่นาย จั้นเสวี่ยโหรวถูกคนจับตัวไปแล้วเจ้าค่ะ!"
"รู้แล้ว"
จั้นหลานยิ้มบาง ๆ ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทิศทางที่นางคาดการณ์ไว้
......
เมื่อจั้นเสวี่ยโหรวตื่นขึ้นมาลืมตา ก็พบว่ามือเท้าของตนถูกเชือกมัดไว้
นางกวาดสายตาไปรอบ ๆ พบว่าตนอยู่ในรถม้า
ผ่านแสงที่ลอดเข้ามาทางม่านรถม้า นางเห็นใบหน้าอำมหิตของซือจวิน
น้ำเสียงของจั้นเสวี่ยโหรวสั่นระริก คอตึงเครียด "ฝ่าบาท ใต้อาณัติวันนี้แผนการใกล้จะสำเร็จแล้ว แต่ว่าจั้นเป่ยชางกับจั้นฮุยตามมาทันเสียก่อน!"
อยู่ ๆ คางของนางก็ถูกซือจวินบีบจนเจ็บปวด ซือจวินตวาดเสียงเย็น "เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าไร้ซึ่งข้อผิดพลาด?"
คางของจั้นเสวี่ยโหรวเกือบถูกเขาบีบให้แหลก นางรีบแก้ตัวสุดชีวิต "ฝ่าบาท ข้าน้อยถามแล้ว บ่าวบอกว่าจั้นเป่ยชางกับจั้นฮุยไม่ได้อยู่ในจวน!"
บ่าวเหล่านั้นกลับหลอกนาง!
จั้นเสวี่ยโหรวจะไปรู้ได้อย่างไรว่า นี่คือวิธียามคับขันของจวนแม่ทัพในการปกป้องตนเอง