จั้นเสวี่ยโหรวสายตาที่มองจั้นเป่ยชางเริ่มมีแววไม่กล้าทำร้ายจิตใจ นางสะอื้นไห้ กุมบาดแผลเอาไว้แล้วกล่าวต่อว่า "โหรวเอ๋อร์แม้จะตายก็ไม่คิดกลับไปที่จวนอ๋องเว่ยอีกแล้ว อ๋องเว่ยเพียงแต่ใช้ข้าเท่านั้น เขาไม่ได้คิดจะแต่งข้าด้วยความจริงใจเลยสักนิด!"
กล่าวจบ นางก็คารวะไปทางฉินซวง "ท่านมารดาบุญธรรม โปรดเถิด ขอเพียงให้ข้าได้พักอยู่ที่เรือนหลังก็พอแล้ว โหรวเอ๋อร์ไม่อยากกลับไปยังถ้ำปีศาจแห่งนั้นอีกเลย"
จั้นเป่ยชางกำลังจะเอ่ยสิ่งใด ฉินซวงกลับยกเสียงขึ้นเล็กน้อยแล้วปฏิเสธว่า "เมื่อครั้งนั้นเจ้าใช้ชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันขู่เข็ญจะแต่งงานกับอ๋องเว่ย บัดนี้เจ้ามารู้สึกเสียใจจึงคิดจะกลับมา ข้าไม่ยอม!"
"ท่านแม่พูดถูกต้อง!" ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากไม่ไกลนัก
ผู้คนทั้งหลายหันไปมองจั้นหลานที่เดินรีบเร่งเข้ามา
นางได้วางกำลังอดมืดไว้คุ้มครองจวนแม่ทัพไว้ก่อนหน้านี้ เมื่ออดมืดจุดพลุสัญญาณขึ้น จั้นหลานก็รู้ว่าจวนแม่ทัพเกิดเรื่องขึ้นแล้ว
นางควบม้าเร็วมาถึง ก็เห็นภาพตรงหน้าพอดี
จั้นเสวี่ยโหรวเห็นจั้นหลานแล้ว ก็ก้มหน้าลง ในใจคิดว่า ไปที่ไหนก็มีจั้นหลานติดตามมาไม่เลิก!
นางเกือบจะพูดเกลี้ยกล่อมจั้นเป่ยชางได้แล้วเชียว
จั้นหลานเดินเข้าไปหาฉินซวง จั้นรุ่ยและจั้นเหิงรีบเข้ามาจับมือจั้นหลานไว้ทันที
ทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า "พี่ใหญ่!"
ทั้งคู่เติบโตขึ้นแล้ว เมื่อครู่ได้ฟังท่านแม่พูดมาเป็นเวลานาน ก็เข้าใจว่าเรื่องราวเป็นเช่นไรโดยประมาณ
จั้นเสวี่ยโหรวกัดฟัน สองคนนี้ไร้ซึ่งความสำนึกบุญคุณ ช้ารู้อย่างนั้นแต่แรกแล้วว่าควรปกป้องจั้นรุ่ยไว้ให้น้อยลง!
ฉินซวงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้จั้นหลานฟัง