ชาวเมืองในเมืองติ้งอันได้ยินเสียงโห่ร้องถวายพระพรของเหล่าขุนนางพลเรือนและทหารและทหารองครักษ์ราชวังที่ดังกึกก้องไปทั่ว
ไม่ว่าจะเป็นคนที่นั่งอยู่ในโรงน้ำชา หรือคนที่กางร้านขายของอยู่ข้างทาง หรือแม้แต่ชาวบ้านที่กำลังเร่งเดินทาง ต่างก็หยุดชะงักลง พวกเขาคุกเข่าลง แล้วครู่ต่อมาก็เปล่งเสียงพร้อมกันว่า "ฝ่าบาททรงพระเจริญยิ่งยืนนานหมื่นปี!"
แสงอาทิตย์สาดส่องไปทั่วเมืองติ้งอัน ขจัดความมืดมนที่ปกคลุมพระราชวังหลวงออกไปได้หมดสิ้น
หลังจากพิธีบูชาเสร็จสิ้น ภายในวังก็มีเสียงกลองอันทรงเกียรติดังขึ้น บนบันไดหินอันสูงตระหง่าน ทหารองครักษ์ราชวังที่ถือกระบี่คาดเอวเรียงรายอยู่สองข้างทาง
จั้นหลานสวมชุดครุยหงส์ มู่เหยียนสายตาอ่อนโยนเอื้อมพระหัตถ์มาทางนาง
พระองค์ทรงจูงมือจั้นหลานเดินผ่านหมู่มหาสารราชมณเฑียร เหยียบผ้าสีแดงไปจนถึงพระที่นั่งจินหลวน
จั้นหลานสวมชุดครุยหงส์ซ้อนทับกันหลายชั้น เอวคาดเข็มขัดหยก สายลมพัดผ่าน ดูไม่อาจแตะต้องได้ หวนหน้างดงามจนสุดจะพรรณนา
เส้นผมสีดำของนางประดับด้วยมงกุฎหงส์ที่ห้อยพู่ระย้า หยดสีแดงระเรื่อกลางหว่างคิ้ว ดวงตาที่เป็นประกายดุจดวงดาวเผยให้เห็นความงามสง่า
เหล่าขุนนางมองดู จั้นหลานเดินด้วยกิริยามารยาทที่สง่างาม พู่บนมงกุฎหงส์ไม่ได้รุงรัง แต่กลับไหวเบา ๆ อย่างเป็นระเบียบสม่ำเสมอ ในอดีตนางเป็นแม่ทัพหญิงที่องอาจผ่าเผย แต่ในยามนี้ ความสง่างาม ความสูงศักดิ์ ความน่าเกรงขามของมารดาแผ่นดินที่แผ่ออกมารอบกายนาง ทำให้เหล่าขุนนางถึงกับทอดถอนใจว่า จั้นหลานคือมารดาแผ่นดินที่แท้จริง เป็นฮองเฮาที่เปี่ยมด้วยความเมตตาต่อประชาราษฎร์อย่างแท้จริง!
จั้นหลานคุ้นเคยกับพิธีการเหล่านี้เป็นอย่างยิ่ง ชาติก่อนนางเป็นฮองเฮา ชาตินี้นางก็ยังเป็นฮองเฮา